กเราจะไปหัวเราะเยาะเธอได้ยังไง? พวกเราจะต้องสนับสนุนเธอต่างหาก”ฉินเฉากล่าวเช่นนี้ออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาลืมภาพที่ตัวเองทรุดตัวลงไปนั่งหัวเราะกับพื้นเมื่อครู่นี้ไปแล้วชางลั่วเห็นว่าหลี่นาก็ส่งกำลังใจมาให้เธอเช่นเดียวกัน เธอจึงพยักหน้า พร้อมทั้งใช้มือทั้งสองข้างหยิบขนมปังชิ้นนั้นเข้าไปในริมฝีปากสีเชอร์รี่เล็ก ๆ ของเธออย่างช้า ๆเมื่อเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของเธอ ฉินเฉาก็เกือบจะหลุดยิ้มออกมาผู้หญิงคนนี้ทั้งซื่อบื้อและน่ารักชางลั่วยังคงหน้าแดง แต่ในที่สุดเธอก็นำขนมปังชิ้นนั้นเข้าไปในปาก และกัดเข้าไปคำหนึ่งเบา ๆ“เป็นยังไงบ้าง?”หลี่นาก้าวเข้ามาหาเธอ “รสชาติของมันเป็นยังไง?”“มะ มัน…ก็มีรสชาติเหมือนทั่ว ๆ ไปเท่านั้นแหละ”เมื่อชางลั่วกินขนมปังคำนั้นจนหมด ก็ราวกับว่าเธอเพิ่งถูกปล่อยตัวออกมาจากการจำคุก เธอรีบโยนขนมปังไปทางอื่นทันที“ไม่เห็นว่ามันจะอร่อยแบบที่ฉันจินตนาการเอาไว้เลย… บางทีอาจจะขาดวัตถุดิบบางอย่างไปก็ได้…..”ชางลั่วกล่าวด้วยความเสียใจแต่ฉินเฉากลั้นหัวเราะไม่ได้อีกต่อไป เพราะว่าในหัวของเขายังคงมีภาพของชางลั่วในยามที่กินขนมปังชิ้นนั้น“พะ พี่หัวเราะอะไร?”ชางลั่วเห็นว่าฉินเฉายังคงหัวเราะออกมาไม่หยุด เธอก็รู้ว่ามันจะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ เธอจึงอารมณ์เสียขึ้นมา “ไหนพี่บอกว่าจะไม่หัวเราะฉันไง? สารเลว!”“โอ้ ขะ ขอโทษที แต่ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ …..”ฉินเฉาลูบท้องของตัวเอง “ตะ แต่ว่าเธอกินขนมปังรูป
