ตอนเด็ก ๆ หลัวชิงหลินใฝ่ฝันที่จะโบยบินขึ้นไปบนท้องฟ้าในตอนนั้นเธออิจฉานกมากเพราะเธอคิดว่าปีกของนกเป็นสิ่งที่สะดวกมาก ไม่ว่าจะอยากไปที่ไหนก็เพียงแค่กระพือปีกบินออกไปเท่านั้น เท่านี้ก็เป็นการประหยัดเงินในการซื้อตั๋ว และประหยัดเวลาในการเดินทางได้จนกระทั่งเมื่อเธอเติบโตขึ้น เธอถึงได้เข้าใจว่ามันเป็นเพียงเรื่องในจิตนาการที่ไม่เป็นความจริงเท่านั้นนับตั้งแต่ที่นิวตันถูกแอปเปิ้ลหล่นใส่ศีรษะจนค้นพบแรงโน้มถ่วงผู้คนก็เริ่มเข้าใจว่ามนุษย์นั้นสามารภที่จะบินได้ พวกเขาจึงใช้เครื่องไม้เครื่องมือมาสนับสนุนความคิดนี้ตอนแรกพวกเขานำขนนกมาสร้างปีกขนาดใหญ่และกระโดดลงไปจากที่สูง แต่ผลที่ได้รับนั้นคือความเจ็บปวดสุดจะบรรยาย และนั่นคือความล้มเหลวอย่างร้ายแรงจากนั้นพวกเขาก็คิดค้นชุดนักบินขึ้นมา และกระโดดลงไปจากหอไอเฟลในกรุงปารีสแน่นอนว่าจุดจบก็คือความเจ็บปวดทรมาน เมื่อตกลงมาร่างกายก็พลันแหลกละเอียด แม้แต่ชิ้นส่วนต่าง ๆ ก็ยากที่จะหาให้เจอหลังจากนั้นผู้คนก็ยังพยายามมาเรื่อย ๆจนตอนนี้ความฝันที่จะโบยบินของมนุษย์นั้นไม่ได้เป็นแค่ความฝันอีกต่อไป พวกเขาสามารถทำให้มันกลายเป็นจริงได้ด้วยความช่วยเหลือของเครื่องบินแต่ทว่าเครื่องบินจะเทียบได้กันการบินด้วยตัวเองได้ยังไง?นี่คือการบินการอิสระแต่ตามทฤษฎีของการวิวัฒนาการ เริ่มแรกสุดนั้นมนุษย์เป็นสัตว์เลื้อยคลาน จนตอนนี้กลายมาเป็นสัตว์ตระกูลไพรเมต ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่เดินได
