บมองไปยังตัวเลขบอกเวลา ที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่ได้ตั้งใจ“หยะ แย่แล้ว…..”เธอพูดตะกุกตะกัก และเกือบจะไม่เป็นประโยคความเสียวซ่านถาโถมเข้ามาสู่ร่างกายของเธอราวกับคลื่น การที่เธอยังมีสติอยู่ก็นับว่าดีมากแล้ว“เกิดอะไรขึ้น?”ฉินเฉาทำงานอย่างหนัก ในขณะที่เอ่ยถามขึ้นมา“ฉะ ฉันจะต้องไปเข้าร่วมการปราชุมที่สำคัญมาก ๆ เดี๋ยวนี้…..”“จะอยู่ในห้องทำงานไปก่อน หรือว่าจะให้ฉันหยุดล่ะ?”ฉินเฉาเอ่ยถาม“ไม่! หยะ อย่าหยุดนะ…..”หลัวชิงหลินตะโกนออกไปอย่างไม่รู้ตัวเมื่อตะโกนออกไปเช่นนั้น ใบหน้าของเธอก็พลันแดงเถือกโอ้ พระเจ้า! เธอตะโกนออกไปแบบนั้นได้ยังไง…..เธอกำลังขอร้องไม่ให้เขาหยุด…..นะ นี่มันแปลกเกินไปแล้ว…..เธอจมไปกับความรู้สึกทางร่างกายของเธอไปแล้ว…..ข้างนอกมีคนอยู่มากมาย อีกทั้งยังเป็นลูกน้องของเธอทั้งหมด…..ถะ ถ้าหากพวกเขารู้ เธอจะไม่รู้สึกละอายใจหรอกเหรอ?และต่อไปเธอก็จะไม่มีหน้ามาปรากฏตัวอยู่ในบริษัทแห่งนี้ได้อีกแต่ทว่าเธอก็ห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้แรงกระแทกเหล่านี้ทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านและเป็นอิสระเธอพยายามอย่างหนักที่จะยับยั้งมันเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเสียงครางของเธอก็คงจะดังออกไปอย่างแน่นอนในตอนนี้เธอกำลังกัดริมฝีปากของตัวเอง และควบคุมเสียงไม่ให้ออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก“ถ้าอย่างนั้นเธอจะไม่ไปเข้าร่วมการปราชุมหรือไง?”ฉินเฉารู้สึกว่านี่ไม่ใช่นิสัยของหลัวชิงหลิน“ขะ เข้าร่วมสิ… ตะ แต่ใช้ก
