ารปราชุมทางไกล….. ฉันมักจะทำแบบนี้บ่อย ๆ …..”จากนั้นหลัวชิงหลินก็ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปกดลงบนปุ่มแฮนด์ฟรี“หยะ อย่าเพิ่งขยับมากล่ะ…. ขอร้องล่ะ…..”เธอหันหน้าไปมองฉินเฉาด้วยสายตาอ้อนวอน“อืม…..”ฉินเฉาชะลอความเร็วลง นั่นทำให้หลัวชิงหลินรู้สึกโล่งใจมากขึ้นแต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกใจหายเล็กน้อยเธอจะต้องรีบจบการปราชุมนี้ให้ได้!เธอต่อสายโทรศัพท์ถึงเลขาฯ ของตัวเองทันที“เสี่ยว เสี่ยวจาง ตะ ต่อสายไปยังห้องปราชุมให้ที…. ฉะ ฉันยังมีธุระบางอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ…..”“โอ้ ได้ค่ะคุณหลัว”เสียงของหญิงสาวดังออกมาจากโทรศัพท์“คุณหลัว ทำไมคุณถึงปราชุมทางไกลล่ะคะ? คุณรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?”เลขาฯ ถามอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง“มะ ไม่เป็นไร… ฉะ ฉันก็แค่เป็นหวัดนิดหน่อยเท่านั้น…..”ทุกคำที่หลัวชิงหลินกล่าว มักจะมีเสียงหอบหายใจปนอยู่ในนั้นอย่างห้ามไม่ได้การยับยั้งความรู้สึกละอายใจและแรงกระแทกมันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆเลย“เข้าใจแล้วค่ะคุณหลัว ตอนนี้ฉันกำลังจะต่อสายไปยังห้องปราชุม….. ทางนั้นก็คงจะเริ่มการปราชุมแล้วเหมือนกัน”เลขาฯ กล่าวออกมา จากนั้นเธอก็โอนสายโทรศัพท์ไปยังห้องปราชุมทันที“คุณหลัวมาแล้ว!”“สวัสดีตอนบ่ายครับคุณหลัว!”คนที่อยู่ในห้องปราชุมต่างพากันกล่าวทักทายหลัวชิงหลินในขณะเดียวกัน บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของหลัวชิงหลินก็ฉายภาพในห้องปราชุมขึ้นมาดูเหมือนว่าจะมีกล้องที่เชื่อมต่อกับห้องปราชุมโดยตรงฉินเฉาผงะไปชั่วครู่ พ
