ะทำอะไรกันแน่และทันใดนั้นเธอก็เห็นว่ามีควันสีดำปรากฏออกมาจากร่างกายของฉินเฉาควันดำเหล่านั้นทำให้อากาศเกิดการบิดเบือน ก่อนที่จะรวมตัวกันเป็นร่างกายมนุษย์ในที่สุด“นี่มันอะไรกัน!”หลัวชิงหลินตกใจมาก ถึงแม้ว่าเธอจะรู้มาบ้างว่าฉินเฉานั้นมีความสามารถบางอย่าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นมัน“ชู่ว…..”ฉินเฉาเอานิ้วแตะลงบนริมฝีปากของตัวเอง “ดูต่อไป กรุณาอย่าส่งเสียงดังด้วยล่ะ”สิ้นเสียงของเขา ร่างสีดำดังกล่าวที่ดูราวกับกิ้งก่าก็ค่อย ๆ จางหายไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งหายตัวไปในอากาศหลัวชิงหลินตกใจมาก แต่แล้วเธอก็ยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังเพราะว่าจู่ ๆ บนผ้าม่านได้ปรากฏรูรับแสงขนาดใหญ่ขึ้นมาและเธอสามารถมองเห็นทุกสิ่งที่อยู่ข้างนอกภายในรูรับแสงนั้น“นะ นี่มันอะไร…..”หลัวชิงหลินเอามือปิดปากด้วยความประหลาดใจ“นี่คือภาพจากสายตาของภูตผีหลัวซาของฉันเอง”ฉินเฉากล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม “ภายในรูรับแสงนี้ พวกเราจะสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างนอก แต่คนข้างนอกจะมองไม่เห็นพวกเราอืม แล้วพวกเราก็จะได้ยินเสียงของคนที่อยู่ข้างนอกด้วยนะ”หลังจากที่กล่าวเช่นนั้น รูรับแสงดังกล่าวก็ขยับไปมาอย่างช้า ๆ ดูเหมือนว่าภูตผีหลัวซากำลังกวาดสายตาจ้องมองพนักงานเหล่านี้อยู่“เฮ้อ วันนี้ไม่ต้องถูกจ้องแล้ว!”ปกติแล้วเมื่ออยู่ในสายตาของหลัวชิงหลิน ลูกน้องของเธอทุกคนจะวางตัวดีมาก แต่ในเวลานี้พวกเขาต่างพากันถอดชุดสูทของตัวเองออ
