ก แล้วโยนไปอีกด้าน พลางคลายเนกไทที่อยู่บนคอ“ใช่ ฉันรู้สึกอึดอัดสุด ๆ”พนักงานสาวอีกคนนอนฟุบลงไปบนโต๊ะด้วยท่าทางผ่อนคลาย“ต้องมาถูกหัวหน้าจ้องมองแบบนั้นอยู่ทุกวัน ฉันรู้สึกเครียดชะมัด”“ในที่สุดฉันก็ผ่อนคลายได้สักที!”พนักงานบางคนต่อเก้าอี้ของตัวเองเข้ากับเก้าอี้ตัวอื่น สีหน้าของเขาที่แสดงออกมานั้นดูพออกพอใจมาก“พวกเขา…ดูผ่อนคลายกันมากเลย…..”หลัวชิงหลินอดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้นมา“แน่นอน ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังเป็นหัวหน้า ถึงแม้ว่าเธอจะอยู่ใกล้ชิดกับพวกเขา แต่พวกเขาก็จะต้องรู้สึกกดดันอยู่ในใจ ทำไมเธอถึงไม่ให้ทุกคนได้ผ่อนคลายกันสักหน่อยล่ะ? เธอจะได้ไม่ต้องมากังวลกับเรื่องภาพลักษณ์ของตัวเอง และพวกเขาก็จะได้ไม่ต้องกังวลกับสายตาของเธอด้วย?”“ถะ ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่นายว่าก็แล้วกัน…..”หลัวชิงหลินคิดว่าสิ่งที่ฉินเฉาพูดมานั้นไม่ผิดอะไรแต่ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะพูดต่อ ภาพจากด้านนอกก็เคลื่อนไหวอีกครั้งคราวนี้ภาพไปจับจ้องอยู่ที่พนักงานสาวทั้งสองคนพนักงานสาวคนหนึ่งแตะแขนของเพื่อนร่วมงานอีกคนเบา ๆก่อนที่จะถามขึ้นด้วยความสงสัย“นี่ เธอว่าทำไมวันนี้คุณหลัวถึงได้พาผู้ชายกลับมาด้วยล่ะ?”“ใครจะไปรู้ เขาอาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้”ดูเหมือนว่าพนักงานอีกคนจะไม่ได้สนใจในเรื่องนี้มากนัก“แต่ถ้าหากเป็นเพื่อนกันเฉย ๆ แล้วทำไมถึงต้องปิดผ้าม่านด้วย?”พนักงานสาวคนแรกกล่าวออกมา “จะต้องมีอะไรบางอย่างแน่ ๆบางทีสองคนนั้นอาจจะกำลังจ
