้นนะ ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นมา เธออยากจะให้ฉันทุกข์ทรมานจนตายเลยหรือไง?”“ก็ได้… แต่คราวหน้า ถ้าหากว่ามีเรื่องอะไรสนุก ๆ ล่ะก็ นายจะต้องพาฉันมาด้วยนะ”ซูเฟยกล่าวออกมาทันที“อืม”ฉินเฉาพยักหน้า ก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดเอวซูเฟยเอาไว้อีกครั้งและจากนั้นเขาก็ก้าวขึ้นไปเหยียบอยู่บนกระบี่หยินหยางราชันย์มาร และหายตัวไปท่ามกลางท้องนภาในทันที“ฉินเฉา…..”ในขณะที่กำลังท่องกระบี่อยู่นั้น ซูเฟยก็เอ่ยถามขึ้นมา “ผู้หญิงคนเมื่อกี้นี้เป็นใครเหรอ…..”“ผู้หญิงคนไหน?”ฉินเฉาก้มหน้ามองซูเฟยที่อยู่ในอ้อมแขน“คนนั้นไง… ผู้หญิงที่ชื่อว่าฮัวเหนียงน่ะ…..”ถึงแม้ว่าซูเฟยจะคิดไม่ตก ว่าเธอควรจะถามออกไปดีหรือเปล่าแต่สุดท้ายเธอก็เอ่ยถามออกไปอย่างอดไม่ได้ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยนิสัยของเธอ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะต้องทนเห็นฉินเฉาเกี่ยวข้องกับผู้หญิงไปทั่วแบบนั้นเธอจึงต้องรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร“เธอน่ะเหรอ?”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้กำลังหึงหวงเขาซะแล้ว“ที่จริงแล้วเธอไม่ใช่มนุษย์หรอก”“เอ๋?”ซูเฟยเบิกตากว้างขึ้นมา ราวกับว่าดวงตาที่ชุ่มฉ˹าไปด้วยหยาดน˺าของเธอกำลังจะเอ่ยอะไรออกมา นั่นทำให้ฉินเฉาใจเต้นรัวทันที“ไม่ใช่มนุษย์? เธอจะไม่ใช่มนุษย์ได้ยังไง? เธอก็มีตา มีจมูก มีปากเหมือนกันแท้ ๆ …..”“สิ่งเหล่านั้นเป็นผลที่มาจากการฝึกตนของเธอ”ฉินเฉาอธิบาย “ที่จริงแล้วเธอเป็นอสูรงูน่ะ”“อะ อสูร…..”ทันใดนั้นซูเฟยก็รู้สึกว่าร่างกายขอ
