”“ข้าไม่สนใจเรื่องวิถีทางปฏิบัติอะไรนั่นหรอก”หลัวหรูเมิ่งยังคงตะไบเล็บของตัวเอง “ข้าไม่ใช่ประมุข และประมุขก็จะทำในสิ่งที่เขาต้องการทำเพียงเท่านั้น”“นี่เจ้าหลับใหลไปนานจนไม่มีสมองแล้วหรือไง?”หลี่เจิ้นรีบกล่าวเตือนเธอ “ประมุขของเจ้าถูกข้าสังหารไปแล้ว!”“เจ้าคิดแบบนั้นเหรอ?”หลัวหรูเมิ่งนั่งลงด้วยท่าทีเกียจคร้าน พร้อมทั้งเล่นนิ้วมือของตัวเอง “ฉินเฉา ถ้าหากเจ้ายังไม่ตายก็ส่งเสียงออกมาได้แล้ว”“ฉันว่าจะงีบหลับไปสักพัก เธอจะไปบอกเขาทำไมกัน?”ในขณะนั้นเอง เสียงของฉินเฉาก็ดังออกมาจากลูกบอลศิษย์ในนิกายหลัวซาต่างพากันดีใจเสียยกใหญ่ท่านประมุขไม่เป็นอะไรจริง ๆ!ซูเฟยพลันโล่งใจขึ้นมาเช่นเดียวกันหัวใจของเธอทำงานหนักเกินไปแล้ว“เจ้ายังไม่ตายไปอีกงั้นเหรอ!”หลี่เจิ้นตัวสั่นสะท้านเล็กน้อย “หนามเมฆาของข้าแหลมคมมากเจ้าควรที่จะต้องกลายเป็นรูพรุนไปแล้วสิ!”“โอ้ คนน่าสมเพชอย่างแกไม่เคยได้ยินชื่อพระสูตรหัวใจเพชรเลยงั้นเหรอ?”ฉินเฉาเยาะเย้ยและทันใดนั้นลำแสงสีดำก็ระเบิดออกมาจากลูกบอลสีขาวตูม!เพียงชั่วพริบตา ลูกบอลพลันแตกสลายไปทันทีฉินเฉาบินออกมาจากด้านใน โดยที่ไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่น้อยเขาจ้องมองหลี่เจิ้นแล้วฉีกยิ้มออกมา“เจ้าฝึกฝนพระสูตรหัวใจเพชร!”ลูกตาของหลี่เจิ้นแทบจะถลนออกมาอยู่แล้วไม่ เป็นไปไม่ได้!ทั้งวิชากระบี่ลับ ทั้งพระสูตรหัวใจเพชรหรือว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเป็นผู้เชี่ยวชาญในวิชาทั้งร้อยแขนง?เขาเป็นใครกันแน่?“อุ่
