เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?”“ว่าไงนะ!”ช่วงนี้ฉินเฉาไม่ค่อยให้ความสนใจกับเรื่องของประเทศอื่นสักเท่าไหร่ เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็พลันตกใจทันที “แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”“มันถูกเขียนอยู่ในข่าวในโทรศัพท์มือถือน่ะสิ”โรซี่ยกหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่กำลังสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า “ในขอบเขตของพวกเขา มันรวมไปถึงแนวปะการังโอกิโนโทริชิมะด้วยนะ”“แนวปะการังโอกิโนะโทริชิมะ……”ฉินเฉามีความทรงจำกับสถานที่แห่งนี้อยู่บ้างจำได้ว่าอาจารย์ที่สอนวิชาประวัติศาสตร์ในมหาวิทยาลัยของพวกเขาเป็นคนที่มีแนวคิดชาตินิยมอย่างรุนแรงบ่อยครั้งในระหว่างการเรียนการสอน เขามักจะพูดคุยถึงเรื่องนานาประเทศในเชิงแดกดัน และระบายความขุ่นข้องใจของเขาออกมาและในสิ่งเหล่านี้ก็มีเรื่องของแนวปะการังโอกิโนะโทริชิมะอยู่ด้วยเช่นเดียวกันชาวจีนเชื่อว่ามันคือแนวปะการัง แต่ชาวญี่ปุ่นนั้นคิดว่ามันเป็นเกาะ จึงได้สร้างป้ายและปักเอาไว้บนนั้นเมื่อเป็นเช่นนี้ ที่นั่นจึงกลายเป็นอาณาเขตของประเทศญี่ปุ่นพวกเขาทำแบบนั้นก็เพื่อที่จะคว้าทรัพยากรธรรมชาติอย่างโลหะและแร่ธาตุอันอุดมสมบูรณ์ไปแต่การทำแบบนั้น มันเป็นการละเมิดสิทธิทางทะเลของประเทศจีน“พวกเราแวะไปที่แนวปะการังโอกิโนะโทริชิมะกันเถอะ”ฉินเฉากล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน“เฮ้อ ฉันไม่น่าบอกนายเลย…..”โรซี่รู้สึกหงุดหงิดกับนิสัยพูดมากของเธอขึ้นมาทันที“ไม่นานหรอกน่า รีบไปกันเถอะ!”เมื่อฉินเฉา
