ยังคงยืนกรานอยู่เช่นนี้ โรซี่จึงไม่มีทางเลือก ได้แต่จำใจพาเขาบินไปยังน่านน˺าบริเวณนั้นทั้งคู่บินไปด้วยความเร็วที่ราวกับสายฟ้า พวกเขาใช้เวลาไปเพียงไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงบริเวณดังกล่าวแล้วในทะเลแถบนี้มีเพียงแนวปะการังที่มีขนาดเล็กมาก ๆ อยู่เพียงเท่านั้นฉินเฉาจ้องมองไปยังพื้นที่ที่มีขนาดน้อยกว่าสิบตารางเมตรแห่งนี้ด้วยสายตาจนใจ“แค่นี้ก็เป็นเกาะแล้วเหรอ!”“ถึงยังไงตอนนี้สหปราชาชาติก็ให้การยอมรับว่ามันคือเกาะไปแล้ว”“เหอะ ไอ้คนงี่เง่าพวกนั้น ถ้าเรียกมันว่าเกาะ แล้วทำไมพวกสหปราชาชาติถึงไม่ย้ายสำนักงานของพวกมันมาอยู่ที่นี่ซะเลยล่ะ! ย่ามันเถอะ!”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะก่นด่าออกมา จากนั้นสายตาที่เฉียบคมของเขาก็เหลือบไปเห็นป้ายที่ตั้งอยู่บนแนวปะการังเข้าบนป้ายนั้นมีตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นเขียนเอาไว้มันเขียนเอาไว้ว่า “เกาะที่อยู่ทางทิศใต้สุดของประเทศญี่ปุ่น” และยังมีคำบรรยายอื่น ๆ เขียนกำกับเอาไว้“แม่งเอ๊ย หน้าหนาซะจริง!”ฉินเฉายกมือซ้ายขึ้น จากนั้นทั่วทั้งฝ่ามือก็กลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหยก“นายจะทำอะไรน่ะ?”โรซี่เห็นฉินเฉาทำท่าทางเช่นนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้น“พวกมันชอบทำสัญลักษณ์เอาไว้นักไม่ใช่เหรอ? บิดาก็จะทำลายแนวปะการังให้สิ้นซากไปซะเลยน่ะสิ!”สิ้นเสียงนั้น เขาก็กระแทกฝ่ามือออกไปทันทีทันใดนั้นฝ่ามือสีดำขนาดมหึมาก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าจากนั้นคลื่นลูกใหญ่ก็ซัดแนวปะการังให้หายไปอย่างไร้ร่องรอย“เอาล่ะ ฉันรู้สึกสบา
