็วจนทำให้เรือรบไม่มีโอกาสได้หลบหนีไปไหน และถูกโจมตีเข้าใส่ตัวถังโดยตรงตูม!พลังของขีปนาวุธนั้นไม่อาจดูแคลนได้ ในเวลานี้เรือรบที่ถูกทำลายจนแยกออกเป็นสองส่วนนั้นกลายเป็นเปลวเพลิงที่ลุกไหม้อยู่ในท้องทะเลอย่างเงียบงัน“เชี่ย! เชี่ยเอ๊ย! มันเป็นใครกันแน่วะ!”ผู้บัญชาการเอามือตบโต๊ะอย่างรุนแรง“หระ หรือว่านี่จะเป็นอาวุธทางการทหารของประเทศจีน…..”ลูกเรือคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะคาดเดาเช่นนั้น“มันจะเป็นไปได้ยังไง! ประเทศจีนจะมีอาวุธที่น่ากลัวแบบนี้อยู่ได้ยังไง? แต่ถ้าหากว่ามันเป็นเรื่องจริงล่ะก็… โอ้ พระเจ้า นี่พวกเรากำลังเข้าไปยุ่งกับประเทศแบบไหนกัน…..”“ท่านผู้บัญชาการครับ ผมคิดว่าที่เกาะลิงของพวกเราไม่กล้าไปแตะต้องหมู่เกาะหนานซามานานถึง 40 ปี มันอาจจะมีเหตุผลก็ได้นะครับ…..”ลูกเรือกล่าวออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา“มันสายเกินไปที่จะมาพูดเรื่องพวกนี้กันแล้ว”ผู้บัญชาการกัดฟันกรอด “สั่งให้ปืนใหญ่ทุกกระบอกยิงมันซะ!”“คะ…ครับ!”ถึงแม้ว่าลูกเรือจะหวาดกลัว แต่พวกเขาก็ปฏิบัติตามคำสั่งทันใดนั้นปืนใหญ่ทุกกระบอกบนเรือรบก็เล็งเป้าไปยังฉินเฉาทั่วทั้งผืนฟ้าเหนือเกาะแห่งนี้ ไม่มีที่ไหนให้หลบซ่อนปืนใหญ่ได้อีกต่อไปแต่ฉินเฉาก็ยังคงเคลื่อนไหวกลางอากาศได้อย่างต่อเนื่อง และดูคล่องแคล่วราวกับเป็นนกนางนวลลูกกระสุนปืนใหญ่ไม่อาจทำอันตรายต่อเขาได้เลยแม้แต่น้อยและในชั่วพริบตานั้น ร่างของเขาก็พลันพุ่งลงไปบนเรือรบลำหนึ่ง“ยิงมัน! ยิงม
