ู้บัญชาการอย่างเคร่งครัดเขารับคำสั่งนั้น ก่อนที่จะกระจายมันออกไปรอบ ๆ และทันใดนั้นลูกกระสุนปืนใหญ่ทุกลูกก็พุ่งไปยังเรือที่กำลังจะจมในอีกไม่ช้าตูม ตูม ตูม!เปลวไฟได้ลุกโชนขึ้นท่ามกลางสายตาอันสิ้นหวังของลูกเรือทุกคน“หึ ๆ ดูซิว่าคราวนี้แกยังคงตายยากเหมือนเดิมอีกหรือเปล่า”ผู้บัญชาการหัวเราะออกมาอย่างเย็นชาเมื่อเปลวไฟเหล่านั้นกระจายตัวออกไป ศพที่ถูกเผาไหม้ก็ลอยอยู่ในท้องทะเล“ลิงฝูงนี้ช่างโหดเหี้ยมกับคนในฝั่งของตัวเองจริง ๆ”ฉินเฉาที่กำลังลอยอยู่บนท้องฟ้ากล่าวชื่นชมออกมา“อะไรกัน!”เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามยังคงปลอดภัยดี ผู้บัญชาการก็แทบจะกัดลิ้นตัวเอง“ท่านผู้บัญชาการ… มะ มันไม่เป็นอะไรเลย…..”ลูกน้องของเขาต่างหวาดกลัวมากทำถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่เป็นอะไรอีกเหรอ?เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?“ฉันไม่เชื่อหรอกว่ายอดมนุษย์จะมีตัวตนอยู่จริง!”ผู้บัญชาการยังคงออกคำสั่งให้ยิงอย่างต่อเนื่องลูกกระสุนปืนใหญ่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง แต่ฉินเฉานั้นราวกับปีศาจจากขุมนรก เขายังคงเดินอย่างสบายใจท่ามกลางดงลูกกระสุนปืนใหญ่เหล่านี้เขาไม่จำเป็นที่จะต้องออกแรงโจมตีอีกต่อไป เขาตวัดเคียวในมืออย่างต่อเนื่องเพื่อฟันเรือรบเหล่านี้ให้ขาดออกจากกันในตอนนี้จากเรือรบทั้งหมดแปดลำ เขาได้จมเรือเหล่านี้ไปเจ็ดลำแล้วมีเพียงเรือธงลำเดียวเท่านั้นที่ยังคงลอยเคว้งอยู่ในทะเลนอกจากนี้ยังมีซากปรักหักพังของเรือลำอื่น และศพที่อยู่บนเรืออีกนับสิ
