ล้วฉินเฉาส่ายหน้า ก่อนที่จะกวาดสายตาเพื่อมองหาเบาะแสบางอย่างและในไม่ช้า เขาก็พบจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ“ถึงฉินเฉา…..”ตัวอักษรสามตัวนี้ถูกเขียนด้วยลายมือของซูเฟยเขาเคยเห็นมันมาจากเอกสารแต่งตั้งและจดหมายลาออกที่ซูเฟยเคยยื่นให้เขาดังนั้นลายมือที่เขียนเอาไว้ มันเป็นลายมือของเธออย่างแน่นอนการที่เธอทิ้งจดหมายฉบับนี้เอาไว้ให้เขา นั่นเป็นการพิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ได้ถูกลักพาตัวไป แต่เธอนั้นจากไปด้วยตัวเองแต่ทำไมเธอถึงต้องไปล่ะ…..ฉินเฉารู้สึกแปลกใจมาก เขาเปิดจดหมายฉบับนั้น แล้วหยิบกระดาษที่เขียนอยู่ด้านในออกมากระดาษแผ่นนี้มีกลิ่นหอมมาก ดูเหมือนว่ามันจะเป็นกลิ่นหอมของซูเฟยบนกระดาษแผ่นนั้นมีเนื้อความถึงฉินเฉาที่เขียนขึ้นมาด้วยลายมือของซูเฟย“ถึงฉินเฉาได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วยที่ฉันยังคงเรียกชื่อนายแบบนั้น….. แต่นอกจากคำนี้ ฉันจะสามารถเรียกนายว่าอะไรได้อีก?สามี คำคำนี้มันควรจะเป็นของซูจี…..ที่รัก….. ถ้าหากว่าใช้คำนี้ได้ พวกเราอาจจะมีความสุขกันมากก็ได้แต่ฉันไม่สามารถทำใจลืมความรู้สึกผิดในใจที่มีต่อน้องสาวของตัวเองได้เลยตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าน้องสาวของฉันชอบอะไร ฉันจะยกให้เธอทั้งหมด…..ที่จริงแล้วคราวนี้ฉันเองก็ไม่ได้คิดที่จะหลีกทางให้แต่หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อวาน ฉันก็คิดที่จะยอมแพ้ฉันไม่สามารถเอาชนะความผิดบาปที่อยู่ในใจของตัวเองได้เลยฉันรู้ตัวดีว่าฉันชอบนาย ฉันชอบนายมาก ๆ ….. และเริ่มชอบนายมา
