ยเอาไว้“ไสหัวไปซะ!”ฉินเฉายกเท้าขึ้นเตะเด็กนักเรียนคนนั้นแต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาเป็นคนธรรมดาแล้ว อีกทั้งร่างกายก็ยังมีน˺าหนักมากเมื่อเท้าของเขาเตะไปยังบริเวณท้องน้อยของอีกฝ่าย เด็กนักเรียนคนนั้นพลันเซถอยหลังออกไปหลายก้าว หากแต่ฉินเฉาเองก็เซออกไปไม่ต่างกันเขาเป็นคนธรรมดาไปแล้วจริง ๆ ……“แม่งเอ๊ย ไอ้เวรนี่มันกล้าสู้กับพวกเรา!”เมื่อนักเรียนเหล่านั้นเห็นเข้า พวกเขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที“ไปอัดมันเร็วเข้า ไปทำให้มันรู้ว่าทำไมดอกไม้ถึงได้เป็นสีแดง!”นักเรียนคนหนึ่งโบกมือแล้วตะโกนขึ้นมาทันใดนั้นเด็กนักเรียนกลุ่มนี้ก็เข้ามารุมต่อยฉินเฉาด้วยความโหดเหี้ยมในเวลานี้ฉินเฉาตอบโต้กลับไปไม่ได้เลย เขาถูกเด็กนักเรียนคนหนึ่งผลักจนล้มลงไปในชั่วพริบตา จากนั้นทั้งกำปั้นและฝ่าเท้าก็พุ่งลงมาบนใบหน้าของเขา“อัดมัน อัดมันอีก! กระทืบมันให้ตายไปซะ!”“บัดซบ แกถีบฉันงั้นเหรอ!”เจ็บ…..มันเจ็บมาก…..นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดแบบนี้…..เลือดพลันไหลออกมาจากปากและจมูกของฉินเฉาเขาเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น แต่ทำไมถึงต้องทำตัวเป็นวีรบุรุษแบบนี้ด้วย?ความโกรธได้เข้ามารบกวนจิตใจของเขาอย่างฉับพลันแต่ในไม่ช้าความโกรธก็พลันสลายหายไปเป็นเพราะซูเฟยเขาทนเห็นซูเฟยถูกคนอื่นรังแกไม่ได้ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งคู่จะรู้จักกันเพียงแค่ในความฝัน แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงนั้น ซูเฟยก็ยังคงมีความสำคัญต่อจิตใจของเขาอยู่ดีนั่นเป็นเพราะว่า
