อยู่รอบ ๆ และแม้กระทั่งซูเฟยพลันหยุดชะงักทันทีพวกเขาถอยหลังออกไปสองก้าว แล้วเดินไปยืนอยู่เคียงข้างกันแต่ฟางหัวนั้นขมวดคิ้วก่อนที่ร่างของเขาจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป แล้วกลายเป็นฉินเฉาในชั่วพริบตา“มันยากแค่ไหนกว่าที่จะจับตัวแกมาที่นี่ได้ แล้วฉันจะปล่อยให้แกเดินออกไปง่าย ๆ ได้ยังไง?”“แกคือ…..”ฉินเฉาค่อย ๆ ลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างช้า ๆ แล้วจ้องมองไปยังฉินเฉาอีกคน “ฉินเฉาคนที่สองงั้นเหรอ…..”“ฉินเฉาคนที่สอง? ผิดแล้ว ฉันต่างหากล่ะที่เป็นฉินเฉาตัวจริง!”ฉินเฉาที่ยืนอยู่ด้านตรงข้ามหัวเราะร่าอย่างกะทันหัน บนรอยยิ้มมุมปากของเขามีกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายปรากฏออกมา “แกมองดูสารรูปของตัวเองสิ แกก็เป็นแค่โอตาคุอ้วน ๆ เป็นไอ้ขยะคนหนึ่งเท่านั้น! ทำไมถึงไม่ดื่มด˹าอยู่กับความเป็นจริงล่ะ? นี่แหละคือโลกแห่งความเป็นจริงของแก!”“ไม่ใช่หรอก โลกแห่งความเป็นจริงของฉันอยู่อีกด้านของประตูต่างหาก”ฉินเฉาฉีกยิ้มออกมาทันที “ฉันต้องขอขอบใจแกจริง ๆ ที่ทำให้ฉันได้เข้าใจสักทีว่าสิ่งที่ฉันใส่ใจมันคืออะไร”จากนั้นฉินเฉาก็เดินไปยังแสงสีขาวสว่างนั้น“หยุดนะ!”ฉินเฉาคนที่สองพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เขารีบเอื้อมมือไปยังฉินเฉาอย่างรวดเร็วพลังจิตอันทรงพลังโจมตีใส่ร่างของฉินเฉาจนกระเด็น“แกจะไปไหนไม่ได้ แกต้องอยู่ที่นี่เท่านั้น!”“เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก…..”ฉินเฉาค่อย ๆ ลุกขึ้นมาอีกครั้ง “เพราะฉันจะไม่หลงทางอีกต่อไปแล้ว……”“บัดซบ! ตอนนี้แก
