มันก็เป็นได้แค่ขยะเท่านั้น ล้มลงไปซะ!”ฉินเฉาคนที่สองลดฝ่ามือลงทันทีทันใดนั้นฝ่ามือทองคำขนาดยักษ์ก็พลันปรากฏขึ้นมาบนท้องฟ้าแล้วกดร่างของฉินเฉาเอาไว้กับพื้นมันราวกับภูเขาลูกหนึ่งที่ทับร่างของฉินเฉาเอาไว้“ฮ่า ๆ ๆ! ตอนนี้แกมันก็แค่ขยะที่ทำอะไรไม่ได้เท่านั้น!”“ฉันจะไม่ติดอยู่ที่นี่…..”ฉินเฉาพึมพำออกมา ก่อนที่จะแบกฝ่ามือทองคำนั้นเอาไว้ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้า ๆ“ปะ เป็นไปได้ยังไง.. .แกควรที่จะเอาชนะฉันไม่ได้ไม่ใช่เหรอ…..”ฝ่ามือของฉินเฉาคนที่สองเริ่มสั่นเทาใบหน้าอันซีดเซียวของเขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ“เพราะอีกด้านมีคนที่กำลังรอฉันอยู่…..”ฉินเฉาลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองจิตมารที่อยู่อีกด้าน “ดังนั้นฉันจะต้องกลับไปให้ได้!”“ที่นี่คือโลกของแก แกเองก็เห็นแล้ว!”จิตมารตะโกนก้อง“ฉินเฉา อยู่ที่นี่เถอะ อย่าไปไหนเลยนะ”ซูเฟยที่กำลังยืนมึนงงอยู่อีกด้าน ดวงตาพลันสว่างวาบแล้วกล่าวกับฉินเฉาทันที“นายเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของโรงเรียนนี้ ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนาย!”“เธอไม่ใช่ซูเฟยตัวจริง”ฉินเฉาหันไปมองหน้าเธอ แล้วพูดขึ้นมาว่า “นั่นเป็นเพราะว่าเธอไม่มีน้องสาว ดังนั้นเลิกหลอกฉันได้แล้ว”“พี่ฉินเฉา อย่าไปเลยนะ…..”แต่แล้วฉินเฉาก็ถูกรั้งเอาไว้จากด้านหลังอีกครั้งเมื่อเขาหันหลังไปมอง ก็พบว่าเป็นหลี่นาในชุดนักเรียนมัธยมปลายในตอนนี้เธอกำลังดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้ด้วยท่าทีน่าสงสาร“พี่ฉินเฉาอย่าทิ้งฉัน
