บทที่ 55 ถอยอย่างปลอดภัย
หลินเทาและโจวหวังไห่ใช้พลังทั้งหมดต่อสู้กับมารผสานขั้นอาวุธ ในเวลาอันสั้นต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไม่มีทีท่าว่าจะแพ้ ดูเหมือนพวกเขาตั้งใจจะหาโอกาสหนี และล่อมารผสานมาที่ข้างกายพวกเขา
แต่ตอนนี้หลี่ลี่ไม่ยอมให้พวกเขาสบายเช่นนั้น จึงฉวยโอกาสยุยงใหญ่
“เจ้าสิ่งที่ไม่ใช่คนไม่ใช่ปีศาจ พี่ใหญ่ทั้งสองของข้าอยู่ที่นี่ คราวนี้รู้ถึงความร้ายกาจแล้วใช่ไหม! ยอมจำนนเสียดี ๆ พี่ใหญ่ทั้งสองของข้าไร้เทียมทานในใต้หล้า ชำนาญการสังหารปีศาจ หลังจากพวกท่านฆ่าพวกเจ้าแล้ว จะเอาวิญญาณไปย่างด้วยเพลิงวิเศษเพื่อกิน เจ้ามารร้าย รีบยอมจำนนเสียดี ๆ ”
หลี่ลี่พูดอย่างไม่อายฟ้าดิน พูดจาเหลวไหลน้ำลายกระเด็น
“พี่ใหญ่ทั้งสองของข้า หล่อเหลาดั่งหยกสูงสง่า มีหน้าตาคล้ายคน ชอบย่างกินปีศาจเป็นพิเศษ เจ้ามารร้าย เจ้าก็ยอมให้พี่ใหญ่ทั้งสองของข้ากินเสียดี ๆ เถอะ!”
เห็นหลี่ลี่ปรากฏตัวอีกครั้ง และยังนำมารผสานขั้นอาวุธมาอีกตน ปี้ชิงหลวนยังคงใจไม่สงบ แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหลวไหลของหลี่ลี่นางก็อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
แม้ว่าเมื่อครู่จะไม่ได้สังเกตการลงมือของหลี่ลี่ แต่จากคลื่นพลังต่อสู้ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา ปี้ชิงหลวนก็รู้ว่าแน่นอนว่าหลี่ลี่ยังไม่ถึงขอบเขตรูปลักษณ์ ในพื้นที่ทดสอบศิษย์แก่นแท้ของสำนักใน หลี่ลี่มีปราณยุทธ์ต่ำต้อยราวกับมดปลวก เขากล้าเสี่ยงอันตรายมาช่วยเหลือนาง ปี้ชิงหลวนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งที่ห
