ลี่ลี่กล้าออกหน้าช่วยเหลือ
เห็นหลี่ลี่แสดงอย่างสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ปี้ชิงหลวนผู้รู้เรื่องภายใน ในช่วงเวลาที่ตึงเครียดที่สุดนี้ กลับอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ รอยยิ้มของปี้ชิงหลวน ผู้ได้ฉายารูปสลักหญิงงามแห่งสำนักในนั้น หาดูได้ยากยิ่ง หลินเทาและโจวหวังไห่แม้จะต่อสู้อย่างสุดกำลัง ก็ยังอดมองไปที่ปี้ชิงหลวนไม่ได้
“ไอ้โจร หุบปากเดี๋ยวนี้”
“ไอ้โจร รอให้พวกข้าหลุดพ้น จะลอกหนังบดกระดูกเจ้าเป็นคนแรก!”
หลินเทาและโจวหวังไห่โกรธจัด โมโหจนควันออกหู แผนของพวกเขาเดิมดีอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่ามีไก่อ่อนระดับ ขอบเขตพลังโผล่มาจากไหน กลับมาทำลายแผนการของพวกเขา ตอนนี้พวกเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี
มารผสานตรงหน้านั้นแข็งแกร่งมาก ต้องมีศิษย์แก่นแท้ 3 คนล้อมโจมตีถึงจะได้เปรียบ ตอนนี้พวกเขาแค่อยากหลุดพ้น ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
“พวกเจ้าต่างหากที่เป็นโจร ข้าเป็นมารผู้สูงศักดิ์ อายุก็เกินร้อยปีแล้ว เด็กน้อยสองคน กล้าด่าข้าเช่นนี้” มารผสานขั้นอาวุธตนนั้นโกรธจนร้องโวยวาย นึกว่าหลินเทาและโจวหวังไห่กำลังด่าตน อีกทั้งได้ยินว่าจะเอาตนไปย่าง จู่ ๆ ก็ตาถลนด้วยความโกรธ ส่งเสียงคำรามต่ำ ร่างพุ่งถอยหลังไปหลายก้าว จากนั้นกางแขนทั้งสองออก โกรธจนใช้ท่าไม้ตาย
“คมกระบี่ล่าตะวัน!” มารผสานขั้นอาวุธพลันใช้ท่าสังหารของตน ท่านี้หลี่ลี่เคยเห็นมาก่อน พลังทำลายล้างของมันแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ในพริบตา พลังปีศาจพุ่งออกมาจากร่างของปีศาจไม่หยุด พลังปีศาจ
