เหล่านี้พอปรากฏก็รวมตัวกันเป็นใบมีดสีดำขนาดฝ่ามือ พุ่งออกมาราวกับฝนห่าใหญ่
“คลื่นวารีถล่มภูผา!”
“ดาราลัยข่มตะวัน!”
ในเวลาเดียวกัน หลินเทาและโจวหวังไห่ต่างใช้ท่าป้องกันสุดยอดของตน ขวานแยกน้ำและค้อนแหลมหมุนรอบร่างของทั้งสองอย่างรวดเร็ว พลังต่อสู้ที่พัดมาก่อตัวเป็นโล่ห์ป้องกัน ปกป้องทั้งสองไว้อย่างแน่นหนา
ใบมีดปีศาจโจมตีเข้ามา ในพริบตาก็ถูกขวานแยกน้ำและค้อนแหลมตีกระเด็น เสียงปะทะดังแหลมแสบหูไม่ขาดสาย ราวกับเล็บข่วนกระจก ทำให้ผู้คนทนไม่ได้
แต่พลังของหลินเทาและโจวหวังไห่นั้นไม่อาจดูแคลนได้ ภายใต้การโจมตีอันรุนแรงเช่นนี้ ทั้งสองป้องกันได้อย่างแน่นหนา ดาบอสูรมากมายพุ่งเข้ามา ก็ถูกอาวุธที่พวกเขาสร้างขึ้นสกัดไว้ได้ทันที ไม่อาจแทงทะลุเข้ามาได้แม้แต่น้อย
“ไม่ได้ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาด” หลี่ลี่ตอนนี้มองออกแล้วว่า แม้หลินเทาและโจวหวังไห่จะเป็นศิษย์แกนหลักของสำนักใน และมีวรยุทธ์ระดับต่อสู้ แต่ก็สูงกว่าคนที่เขาเคยเจอก่อนหน้านี้มากนัก เมื่อทั้งสองร่วมมือกัน หากเพียงป้องกันอย่างเดียว แม้แต่มารผสานขั้นอาวุธก็ไม่อาจทำอะไรได้
หากปล่อยให้พวกเขามีโอกาสหลุดรอด ก็จะไม่ดีแน่
“ฆ่าพวกมันให้ข้า” หลี่ลี่ทำท่าลากคมมีดผ่านลำคอใส่ปี้ชิงหลวน พร้อมกับพูดกับนางอย่างไร้เสียง
ปี้ชิงหลวนที่ไม่ได้จากไปไหน คอยรอโอกาสอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ร้องเสียงแหลมขึ้นมา แล้วกระโดดขึ้น กริชคู่ของนางพุ่งออกจากมือในทันใด ราวกับสายฟ
