ี่แขนทั้งสองข้างของนักเลงคนนั้นนักเลงที่ถูกยิงเข้าที่แขนและขาล้มลงไปกับพื้น เขาขยับไปไหนไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ก่นด่าเท่านั้น“พระเจ้าที่แท้จริงจะต้องสาปแช่งแก! ไอ้ปีศาจ แกจะต้องตายอย่างสุนัข!”“ฉันเป็นปีศาจงั้นเหรอ?”ฉินเฉาเดินเข้ามามองเขาอย่างเหยียดหยาม แล้วกล่าวอย่างเย็นชา“ฉันว่าแกนั่นแหละที่เป็นปีศาจ”จากนั้นเขาก็ยกปากกระบอกปืนขึ้นจ่อขมับของอีกฝ่ายอีกครั้ง“บอกมาซะ แล้วฉันจะทำให้แกได้ตายอย่างมีความสุข”“ถุย!”นักเลงถ่มน˺าลายปนเลือดออกมาฉินเฉาเบี่ยงตัวหลบน˺าลายของอีกฝ่ายทันที“ดูเหมือนว่าแกจะไม่ต้องการมีความสุขแล้วสินะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะช่วยสงเคราะห์แกเอง”ฉินเฉายื่นนิ้วกดลงไปบนหัวไหล่ของนักเลงคนนั้นทันใดนั้นพลังลมปราณภายในร่างกายของฉินเฉาก็หลั่งไหลไปตามหัวไหล่ของชายคนนั้นและวิ่งพล่านไปทั่วแต่ในคราวนี้มันไม่ใช่พลังลมปราณในการรักษาพลังลมปราณนี้พรั่งพรูเข้าไปในร่างกายของชายคนนั้นอย่างบ้าคลั่ง และทำลายอวัยวะภายในที่บอบบางของเขาทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความทรมานทันทีเขาเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส และกระอักเลือดออกมาจากปากเสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วห้องทำงานซูเฟยและฉินหลิงหันหน้ามามองหน้ากัน และไม่กล้าพูดอะไรออกมาพวกเธอไม่รู้ว่าทำไมชายคนนั้นถึงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแบบนั้น“ฆ่าฉัน ฆ่าฉันให้ตายเลยเถอะ!”เขาตาแดงก˹า และร้องโหยหวนออกมาด้วยความทรมาน“ถ้าอยากจะขอร้องฉัน มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”ฉิน
