ุณแล้ว ผมต้องเสียสละไปมากมายขนาดไหน? ตอนนี้ผมถึงกับโดนด่าว่าเป็นโรคจิตไปแล้ว”“ไปตายซะ!”ความร่าเริงของซูเฟยหายไปในทันทีเธอเปิดประตูห้องน˺าซึ่งเป็นห้องเดี่ยวเข้าไป ก่อนที่จะหันหน้ามากล่าวว่า“นายจะไม่เข้ามาดูงั้นเหรอ? ถ้าหากมีนักฆ่าโผล่ออกมาจากโถส้วมภารกิจของนายจะไม่ล้มเหลวหรือไง?”“อืม…..”ฉินเฉาพยักหน้าทันที “ถ้าอย่างนั้นผมจะเข้าไปพร้อมกับคุณด้วย”“ไปตายซะไป!”ซูเฟยพลันตกใจและรีบปิดประตูห้องน˺าทันที เธอคงจะกลัวว่าฉินเฉาจะบุกเข้ามาข้างในด้วยจริง ๆในขณะที่ล็อกประตูอยู่นั้น เธอได้กล่าวทิ้งท้ายเอาไว้“อาจารย์คนนั้นพูดถูก นายมันโรคจิตจริง ๆ!”“เหลวไหลน่า ผมเป็นคนจริงจังต่างหาก”ฉินเฉาแก้ไขความคิดของซูเฟยที่มีต่อตัวเองอย่างเร่งด่วน “ในโลกนี้ไม่มีใครที่จะจริงจังมากไปกว่าผมอีกแล้ว!”“ใช่ ถ้าหากนายไม่ใช่คนล่ะก็นะ”ซูเฟยไม่ลืมที่จะกล่าวย˺าและหลังจากนั้น ความเงียบก็พลันโรยตัวสู่คนทั้งคู่เพียงแค่ซูเฟยคิดว่ามีผู้ชายกำลังยืนอยู่ข้างนอก อีกทั้งยังเป็นผู้ชายที่เธอเฝ้าคิดถึง เธอก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้นความกังวลนี้ได้กลายเป็นเสียงที่ดังชัดเจนมากกว่าเดิม เมื่อสายน˺าถูกปล่อยออกมาทันใดนั้นซูเฟยก็พลันหน้าแดงเถือกฉินเฉาที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงอันน่าอภิรมย์นี้อย่างชัดเจนไม่ว่าผู้ชายคนไหนที่ได้ยินเสียงนี้ ก็ไม่อาจที่จะคิดเรื่องที่ถูกต้องขึ้นมาได้หรอกและเห็นได้ชัดว่าฉินเฉาเป็นยิ่งกว่านั้นเขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเ
