าง จ้องมองฉินหลิงที่กำลังยืนนิ่ง“คุณยังจำกติกาได้หรือเปล่าคะ?”ฉินหลิงพลันยิ้มออกมาทันที ดวงตาที่มีสีดำและสีขาวตัดกันได้อย่างชัดเจนนั้นมีเลศนัยอย่างเห็นได้ชัด“แน่นอน คุณบอกว่าขอแค่รับมือเอาไว้ได้สามนาทีก็จะผ่านไม่ใช่เหรอ?”ฉินเฉารีบเอ่ยถามออกมา“ใช่ ถูกต้องแล้ว”ฉินหลิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม “แต่คุณดูนาฬิกาสิ ตอนนี้คุณใช้เวลาไปแค่สองนาทีครึ่งเท่านั้น”“แต่ผมล้มบอดี้การ์ดได้แล้วนะ!”ฉินเฉาเบิกตากว้าง“พวกเราไม่ได้บอกให้คุณล้มบอดี้การ์ดสักหน่อย”ฉินหลิงยังคงยิ้มด้วยความมั่นใจ “พวกเราก็แค่อยากจะให้คุณรับมือกับเขาให้ได้สามนาทีเท่านั้น แต่คุณกลับทำเรื่องไม่จำเป็นที่ไม่ได้อยู่ในกติกา เพราะฉะนั้นคุณจะต้องไม่ผ่านแน่นอนอยู่แล้ว!”“คะ คุณตั้งใจจะหาเรื่องผมเหรอ?”ฉินเฉาทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้เจ้าเล่ห์ขนาดนี้“ฉันเปล่า”ฉินหลิงยักไหล่ แล้วกล่าวว่า “อย่าลืมสิคะว่าโรงเรียนของพวกเราต้องการเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ไม่ได้ต้องการหาอันธพาล การรักษาความปลอดภัยไม่ได้มีไว้เพื่อการต่อสู้ หรือจะให้พูดตรง ๆ ก็คือมีเอาไว้เพื่อให้ถูกทำร้าย”“นี่…..”ฉินเฉาเหงื่อตก เขาไม่คิดเลยว่าฉินหลิงจะหาข้ออ้างมาทำให้เขาไม่ผ่านเช่นนี้นี่มันชักจะเกินไปแล้วส่วนผู้เข้าสัมภาษณ์งานคนอื่น ๆ ต่างนั่งอยู่อีกด้านและมองดูเรื่องตลกนี้“ฉินหลิง เลขาฯ ฉิน ฉันขวางหูขวางตาเธอมากเลยเหรอ?”ในที่สุดฉินเฉาก็อดไม่ได้ที่จะถามสิ่งที่อยู่ใน
