กระโดด พร้อมกับหมุนตัวเตะเท้าซ้ายไปยังใบหน้าของฉินเฉาลูกเตะนี้ทรงพลังมาก เมื่อลูกเตะนี้ฝ่าอากาศลงมา มันก็พลันส่งเสียงหวีดหวิวไปด้วยนี่คือท่าไม้ตายของหยินปางเฟิง ตอนที่เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันมวยสานต่านั้น ไม่รู้ว่ามีคู่ต่อสู้มากมายเท่าไหร่ที่ถูกลูกเตะนี้เข้าไปถึงแม้ว่าคนตรงหน้าจะเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้แค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานลูกเตะของเขาได้แต่ในไม่ช้าเขาก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเองนั้นคิดผิดเพราะฉินเฉาที่ยังคงยืนนิ่ง ๆ เพียงยื่นมือซ้ายออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อกันเท้าซ้ายของเขาเอาไว้เท่านั้นในเวลาเดียวกัน ต้นขาหนาของเขาที่สามารถเตะต้นไม้ให้ล้มได้นั้นกลับถูกคนตรงหน้ารับเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย“นายจะต้องลืมกินข้าวมาแน่ ๆ ถึงได้ไม่มีเรี่ยวมีแรงแบบนี้”ฉินเฉากล่าวพร้อมกับฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย“บัดซบ…..”ไม่ต้องรอให้บอดี้การ์ดได้ตอบโต้อะไร ฉินเฉาใช้มือเพียงข้างเดียวจับน่องขาของอีกฝ่ายเอาไว้ แล้วโยนร่างของหยินปางเฟิงให้ลอยออกไป ราวกับกำลังโยนกระสอบทรายพลั่ก!ร่างของหยินปางเฟิงกระแทกเข้ากับกำแพง แล้วทรุดตัวลงบนพื้นเบา ๆ“ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าฉันลงมือ การทดสอบจะจบทันที”ฉินเฉาเอามือล้วงกระเป๋าตามเดิม ก่อนที่จะเดินเข้าไปถามจางลี่และฉินหลิง“ว่ายังไงครับ ผมผ่านหรือเปล่า?”“ผ่านครับ ต้องผ่านอย่างแน่นอน!”จางลี่รีบพยักหน้าโดยพลัน“ไม่ได้หรอก”แต่ฉินหลิงกลับตอบออกมาด้วยน˺าเสียงเย็นชา“หา? ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?”ฉินเฉาเบิกตากว้
