ูเฟยตื่นตระหนกไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็พลันสงบใจได้อย่างรวดเร็วแล้วจึงกล่าวว่า “ฉันไม่ต้องการให้นายมาปกป้องฉัน และฉันจะจ้างบอดี้การ์ดมืออาชีพเอง คุณฉินเป็นถึงประธานของต้าฟากรุ๊ป จะให้มาอยู่สำนักงานรักษาความปลอดภัยในโรงเรียนเล็ก ๆ ของฉันได้ยังไง ฉันเอาชีวิตที่ยิ่งใหญ่ของนายมาใช้งานไม่ได้หรอก”“นี่คุณกำลังโกรธเพราะว่าผมโดดงานอยู่บ่อย ๆ ใช่มั้ย?”ฉินเฉารีบเกลี้ยกล่อมบอสซูอย่างรวดเร็ว “ที่ผมต้องทำแบบนั้นก็เพราะว่าผมมีธุระต่างหาก… อย่าเพิ่งรังเกียจคำขอโทษของผมเลย คืนนี้คุณมีเวลาหรือเปล่า ผมจะเชิญคุณไปทานข้าวด้วยกัน”“ฉันไม่มีเวลาหรอก”ซูเฟยกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ถ้าหากว่านายมีธุระ นายก็ไปทำธุระตามใจของนายเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องโรงเรียนนี้อีกต่อไปแล้ว ฉันคิดว่าจางลี่เหมาะสมที่จะขึ้นมารับช่วงต่อแทนนาย”“เฮ้ ๆ ๆ บอสซู อย่าใจร้ายแบบนี้สิ คุณเป็นพี่สะใภ้ของผมนะ…..”“พี่สะใภ้งั้นเหรอ?”เมื่อพูดถึงสถานะนี้ มันก็เป็นดั่งบาดแผลภายในใจของซูเฟยไปตลอดกาล“ฉันเป็นป้าของนายต่างหาก ออกไปซะ!”เมื่อพูดจบ เธอก็ขว้างแท่นฝนหมึกที่อยู่บนโต๊ะออกไปทันทีฉินเฉารีบโยกตัวหลบทันควัน แท่นฝนหมึกพลันกระแทกใส่ประตูจนน˺าหมึกสาดกระเด็นพระเจ้า บอสซูบ้าไปแล้ว!ทำไมเธอถึงชอบขว้างปาสิ่งของแบบนี้?เธอเป็นนกน้อยที่โกรธจัดหรือไง?“บอสซู มาคุยกันดี ๆ เถอะนะครับ!”ฉินเฉาพยายามเกลี้ยกล่อม“ออกไปซะ!”ซูเฟยพยายามมองหาสิ่งของบนโต๊ะที่จะสามารถโยนออกไปได้ฉ
