ินเฉาไม่กล้ายั่วโมโหผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป เขารีบผละตัวออกมาจากห้องทำงานและปิดประตูอย่างรวดเร็วเพล้ง!เสียงดังมาจากประตู ซึ่งเขาไม่อาจทราบได้ว่าสิ่งที่กระแทกใส่ประตูนั้นคืออะไรฉินเฉาเอามือถูจมูกจากนั้นเขาก็รีบส่งกระแสจิตติดต่อซูจีทันที“มีอะไร ฉันกำลังยุ่งอยู่นะ ทำไมนายถึงชอบมากวนฉันอยู่เรื่อยเลย…..”ในไม่ช้าน˺าเสียงที่แสดงความหงุดหงิดของซูจีก็ดังขึ้น“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกวนเธอสักหน่อย…..”ฉินเฉาจำต้องกล่าวออกไปอย่างช่วยไม่ได้ “แต่พี่สาวของเธอพี่สะใภ้ของฉันเกิดบ้าไปแล้วน่ะสิ!”“พี่เหรอ? ทำไมเธอถึงได้สติแตกขึ้นมาล่ะ?”ซูจีนั้นแปลกใจมาก“ก็พี่สาวของเธอทั้งไล่ฉันออกไป ทั้งไม่ยอมให้ฉันคอยปกป้อง แถมยังอารมณ์เสียใส่แบบไม่มีเหตุผลอีกต่างหาก…. เธอบอกมาสิว่าฉันควรจะทำยังไง…..”“โอ้ เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นนายก็คอยปกป้องเธออย่างลับ ๆ สิ เรื่องแค่นี้ยังต้องมาถามฉันอีกเหรอ? โง่จริง ๆ”ซูจีคิดในใจ หมอนี่มันโง่จริง ๆ เขามองไม่เห็นความรักที่พี่สาวของเธอมีให้หรือไง?ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้มากหรอกเหรอ?“คอยปกป้องอย่างลับ ๆ ….. คงทำได้แค่นั้นสินะ”ฉินเฉาถอนหายใจออกมา “พี่สาวของเธอเคยเป็นคนบ้ามาก่อนหรือเปล่า?”“พี่สาวนายสิที่เป็นคนบ้า เธอก็แค่อารมณ์เสียนิดหน่อยเท่านั้นแหละ”“เชี่ย นี่เรียกว่าอารมณ์เสียนิดหน่อยงั้นเหรอ?”ฉินเฉาตะโกนออกมา “เธอเอาแท่นฝนหมึกอันเบ้อเริ่มมาโยนใส่หัวฉันเนี่ยนะ”“โยนก็โยนสิ ถึงยังไงหัวนายก็ไม่แตกอย
