ของนายนะ ที่จะกลายเป็นเสาหลักให้นายได้”“เอ่อ พี่ฉินก็กลัวเมียเหมือนกันเหรอ?”จางลี่ได้ยินความหมายที่แฝงมากับคำพูดของฉินเฉา“แค่ก ๆ อะไรกันล่ะ ไม่ว่ายังไงตอนนี้นายก็กลายเป็นหัวหน้าไปแล้ว”“พี่ฉิน ผมทำไม่ได้จริง ๆ นะ…..”“เป็นผู้ชายจะพูดว่าทำไม่ได้ออกมาได้ยังไง?”ฉินเฉาชกจางลี่อีกครั้ง คราวนี้จางลี่ถอยหลังออกไปสองสามก้าวทันที“เฮ้ พี่ฉินจะชกผมแรงเกินไปแล้วนะ”“ฉันก็จะสั่งสอนนายให้รู้ว่า เป็นผู้ชายห้ามพูดคำว่าทำไม่ได้ออกมาเป็นอันขาดน่ะสิ!”ฉินเฉาจ้องจางลี่เขม็ง “ไม่ว่ายังไงฉันก็ฝากที่นี่เอาไว้กับนายแล้วอย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ”“พี่ฉิน… ละ แล้วพี่จะไปไหนล่ะ?”“ฉันน่ะเหรอ?”ฉินเฉาเหม่อมองเด็กสาวที่เดินผ่านไปมาอยู่นอกหน้าต่าง ในเวลานี้ฤดูหนาวกำลังจะมาเยือนแล้ว เด็กสาวเหล่านี้จึงสวมเสื้อผ้าหลายชั้นและสวมกางเกงผ้าฝ้ายห่อหุ้มสิ่งดี ๆ ในร่างกายไปเสียทุกส่วนอย่างไรก็ตาม งานที่มีสาว ๆ ให้ดูได้มากมายขนาดนี้ เขาจะเลิกทำงานดี ๆ แบบนี้ได้ยังไง“จางลี่ ช่วงนี้สำนักงานรักษาความปลอดภัยกำลังต้องการคนอยู่สินะ”“อ่า ใช่ครับ พี่ฉินมีอะไรหรือเปล่า?”จางลี่รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าพี่ฉินกำลังคิดอะไรอยู่“แล้วจะรับสมัครไปจนถึงเมื่อไหร่?”“ถึงวันพรุ่งนี้ครับ เพราะพวกเราติดประกาศออกไปหลายวันแล้ว”จางลี่กล่าวออกมา เนื่องจากว่ามันเป็นเรื่องในช่วงหลายวันก่อนที่พี่ฉินไม่ได้อยู่ที่นี่“ดีมาก ฉันรู้แล้ว”ฉินเฉาพยักหน้า พร้อ
