มทั้งยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย“เอ่อ พี่ฉินกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?”“พระพุทธเจ้าตรัสว่าไม่อาจพูด ไม่อาจพูด”ฉินเฉาโบกมือ “เอาล่ะ นายมาช่วยฉันเก็บของในห้องทำงานทีแล้วหลังจากนั้นนายก็ย้ายเข้าไปเลย อ้อ อย่าไปตำหนิซูเฟยล่ะ เธอกำลังมีปัญหามากพออยู่แล้ว”“เข้าใจแล้วพี่ฉิน… แต่พวกเราพี่น้องไม่อยากให้พี่จากไปไหนเลย…คืนนี้พวกเราออกไปดื่มกันดีมั้ย ไม่เมาไม่ต้องกลับ!”“ไม่ได้หรอก คืนนี้ฉันมีธุระ ยังไปดื่มกับพวกนายไม่ได้ เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกัน พวกเรายังมีเวลากันอยู่”“หา?”จางลี่ยิ่งรู้สึกสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆแต่ฉินเฉานั้นถอนหายใจออกมา โชคดีที่เฉินหยิงหยางไม่ได้อยู่ที่นี่ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องร้องไห้จนน˺าหูน˺าตาไหลออกมาเป็นแน่ในขณะที่ฉินเฉากำลังปลอบใจเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนอื่น ๆ อยู่นั้น ร่างของซูเฟยก็เดินออกมาจากอาคารบริหาร
