หยางลี่เอามือปิดปากด้วยความตกใจเมื่อเห็นเลือดสีแดงฉานในถ้วยยิ่งเมื่อหูเกอยกถ้วยนั้นจรดปาก และดื่มมันเข้าไปอย่างช้า ๆ เธอก็ยิ่งอยากจะเป็นลม“ธะ เธอ…..”เธอชี้หูเกอ ด้วยภาวะอารมณ์ที่กำลังตื่นตระหนกและกระวนกระวายนี้ทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก“ไหนนายบอกว่าเธอรู้เรื่องมาพอสมควรแล้วไง?”หูเกอมองฉินเฉาด้วยสายตาแปลก ๆ“ไม่รู้อยู่แค่เรื่องเดียวนี่แหละ”ฉินเฉายักไหล่“ดี ถ้าอย่างนั้นฉันจะขอแนะนำตัวเองอีกครั้ง”หูเกอพยักหน้า และหันหน้าไปมองหยางลี่ “ที่จริงแล้วฉันเป็นผีดิบสาว”ระหว่างที่พูดอยู่นั้น เธอก็อ้าปากเผยเขี้ยวที่อยู่ภายในเล็กน้อย “สิ่งที่ฉันชอบที่สุดก็คือการดูดเลือดของพยาบาลสาวในโรงพยาบาล…โดยเฉพาะพยาบาลสวย ๆ …..”เท่านั้นยังไม่พอ เธอได้ยื่นถ้วยที่อยู่ในมือไปด้านหน้า “เธออยากลองชิมมันดูมั้ยล่ะ?”เมื่อต้องเผชิญกับความตื่นตระหนกที่มากจนเกินไป ในที่สุดหยางลี่ก็ทนรับมันไม่ไหวอีกแล้ว เธอหน้ามืดและหมดสติไปทันทีฉินเฉาหันหน้าไปมองหูเกอด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นหยางลี่เป็นลมล้มลงไปบนโซฟา“นี่เธอถึงกับต้องทำให้คนอื่นกลัวเลยเหรอ?”“มันไม่ใช่การตัดปัญหาหรอกเหรอ?”ว่าแล้วหูเกอก็ยกถ้วยของเธอขึ้นมาดื่ม“ให้ตายเถอะ!”ฉินเฉามองหูเกอ ผู้ที่กำลังดื่มเครื่องดื่มที่ไม่เหมือนใครด้วยความโมโหเล็กน้อย “ใครใช้ให้เธอเอาเลือดให้ซูจี!”“นายไม่ใช่แวมไพร์ และนายก็ไม่ใช่ผีดิบ”หูเกอเผชิญหน้ากับฉินเฉาที่กำลังโกรธด้วยสีหน้านิ่งสงบไม่เปลี่ยน
