สี พร้อมทั้งยังกล่าวเบา ๆ ต่อไปว่า “นายไม่เข้าใจหรอกว่าเลือดสำคัญกับพวกเรามากขนาดไหน นายคิดว่าพวกเราจะสามารถตัดขาดจากมันได้หรือไง”“เพราะแบบนั้นถึงต้องค่อย ๆ เลิกกินมันยังไงล่ะ”“แล้วถ้าหากนายเป็นคนธรรมดา นายจะสามารถหยุดหายใจได้หรือเปล่า?”หูเกอเอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน“เรื่องนั้นจะเป็นไปได้ยังไง คนธรรมดาต้องพึ่งพาออกซิเจนเพื่อความอยู่รอด ไม่อย่างนั้นเลือดก็จะไม่ถูกสูบฉีดอีกต่อไป”“งั้นเรื่องนี้ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ?”หูเกอยักไหล่ของเธอ “สำหรับพวกเราแล้ว เลือดก็ไม่ต่างอะไรไปจากออกซิเจน นายรู้เพียงแค่ว่านายไม่ให้ซูจีดูดเลือด แต่นายไม่รู้หรอกว่ามันจะทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานขนาดไหน”“นี่…..”ฉินเฉาถูจมูกตัวเอง“เธอมาหาฉันนานแล้ว ในตอนนั้นเธอเจ็บปวดจนแย่ไปเสียทุกอย่าง และนายก็ไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอ แต่ช่างมันเถอะ เธอคงจะไม่อยากบอกเรื่องนี้กับนาย ดังนั้นฉันจึงต้องหาอาหารให้เธอเท่าที่ฉันจะสามารถหาให้ได้”หูเกอกล่าว ในขณะที่มือซ้ายถือถ้วยของตัวเองเอาไว้ฉินเฉาเงียบกริบ เขามักจะคิดว่าการเป็นผู้ฝึกตนจะสามารถช่วยลดความกระหายอยากในการดูดเลือดได้ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นเรื่องที่จริงจังแบบนี้“มันคงจะต้องเป็นแบบนี้ไปสักพัก เพราะว่าแฟนของนายเป็นทายาทของจักรพรรดินี และในที่สุดเมื่อวันก่อน ระดับของเธอก็เพิ่มขึ้นจนเธอสามารถเข้าสู่ขั้นจักรพรรดินีที่แท้จริงได้”ฉินเฉาคิดในใจ ขั้นจักรพรรดินีที่แท้จริง ถ้าหากเขาแข็งแก
