ารที่จะเป็นนางพยาบาลไปตลอดทั้งชีวิตหากจะให้กล่าวตามตรง มันก็คืองานรับใช้คนอื่นดี ๆ นี่เองแต่ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกหวาดกลัว เมื่อคณบดีกำลังจะไล่เธอออกไปแม้แต่งานรับใช้ เธอก็ไม่สามารถที่จะทำมันต่อไปได้อีกแล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอถูกไล่ออก ปากกาสีดำจะถูกขีดเขียนลงบนประวัติของเธอทันทีและเมื่อถึงตอนนั้น มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีโรงพยาบาลขนาดใหญ่มาว่าจ้างเธออีกส่วนโรงพยาบาลขนาดเล็ก…..เธอไม่สามารถที่จะจินตนาการถึงมันได้เลยเกรงว่าเมื่ออยู่ที่นั่น เธออาจจะต้องไปนอนกับผู้อำนวยการทุกวัน“ผู้อำนวยการหวัง ผู้อำนวยการหวังช่วยฉันด้วย…..”เธอไม่มีทางเลือกจึงหันไปร้องขอความช่วยเหลือจากผู้อำนวยการหวัง“แค่ก ๆ อะไรกัน ตอนนี้ผมมีคนไข้รายอื่นที่จะต้องรีบไปตรวจดูเสียด้วย”ผู้อำนวยการหวังที่เห็นสถานการณ์ก็พลันหาเรื่องปลีกตัวออกไปทันที“หวังเทียนเต๋อ! แกนี่มันไม่มีมโนธรรมเอาซะเลย!”ไป๋ซินมองชายคนนี้แล้วตะโกนด่าออกมาทันทีโดยปราศจากคำถามใด ๆ “ตอนที่แกนอนกับฉัน แกพูดว่าอะไรบ้างล่ะ? ทำไมตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้!”“ไป๋ซิน อย่ามากล่าวหาคนอื่นแบบนี้!”ผู้อำนวยการหวังรีบกล่าวออกมาทันที “ผมเป็นแพทย์ที่ดีและมีจริยธรรม และหมอเทวดาก็เป็นแบบอย่างของผม ผมเคยสนับสนุนให้คุณเป็นหัวหน้าพยาบาลก็จริง นั่นเป็นเพราะว่าผมเชื่อว่าคุณจะสามารถทำงานได้อย่างเป็นมืออาชีพ! แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมเข้าใจผิดไปเอง คุณก็เป็นแค่
