่ะ คราวหลังเธอก็โทรมาหาฉันสิ ถ้าหากฉันว่าง ฉันจะรับสาย”ฉินเฉากล่าวออกมา“เยี่ยมไปเลย แต่ฉันคงจะไม่มีเวลาโทรหาคุณลุงมากนักหรอก ช่วงนี้ฉันต้องเข้าเวรตอนกลางคืนบ่อย ๆ เสียด้วย”หยางลี่กล่าวออกมา พลางเอามือเล็ก ๆ ของเธอปิดปากในขณะที่หาว“เข้าเวรตอนกลางคืนจนขอบตาเธอคล˺าไปหมดแล้ว”ฉินเฉากล่าวออกมาด้วยความทุกข์ใจ“อืม มันไม่มีทางเลือกนี่นา ที่โรงพยาบาลงานยุ่งจะตาย”เสี่ยวหนานที่อยู่ข้าง ๆ นั้นส่ายหน้า โง่จริง ๆ งานในโรงพยาบาลยุ่งที่ไหน เธอกำลังถูกกลั่นแกล้งอยู่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ“ต่อไปเธอเข้าเวรตอนกลางคืนให้น้อยลงบ้างเถอะ มันจะเป็นการทำร้ายร่างกายเอานะ”ฉินเฉาเอ่ยเกลี้ยกล่อม“ไม่เป็นไรหรอก ฉันยังเด็กอยู่เลย ฉันทนได้สบายมาก”หยางลี่ยังคงมีความกระตือรือร้นอย่างคนหนุ่มสาวทั่วไป “จะมีพยาบาลอย่างพวกเราอยู่สักกี่คนที่ไม่ได้เข้าเวรตอนกลางคืน ถ้าหากขอบตาไม่ดำแล้วจะเรียกว่าเหรียญตราของพยาบาลได้ยังไง!”เธอพูดพลางหัวเราะออกมาผู้หญิงคนนี้มองโลกในแง่ดีจริง ๆ“เหรียญตราอะไรกัน ยังจะมาพูดไร้สาระอยู่อีก”ฉินเฉายื่นมือออกไปสัมผัสดวงตาของหยางลี่ทันใดนั้นกระแสของความอบอุ่นก็พุ่งผ่านรอบดวงตาของเธอรู้สึกดีจังเลย…..คุณลุงกำลังทำอะไรอยู่ มันรู้สึกดีมาก ๆดวงตาสีขาวดำของเธอกลอกไปมาอยู่ภายใต้ฝ่ามือของฉินเฉา แต่เธอมองไม่เห็นสิ่งใดแต่เสี่ยวหนานที่อยู่ข้าง ๆ นั้นพลันตกตะลึงรอยคล˺าใต้ดวงตาของลี่ลี่มันหายไปแล้ว!ผู้ชายคนนี้…..ทำได้
