งเธอตั้งแต่ทีแรก“ก็ฉันกำลังกังวลอยู่เหมือนกันนี่”ฉินเฉาเอ่ยออกมาอย่างไม่มีทางเลือก “เมื่อสองวันก่อนฉันไม่ได้อยู่ในเมืองซู่หนานก็เลยไม่ได้ติดต่อกับซูจี แต่พอฉันกลับมา ฉันกลับหาเธอไม่เจอ ผู้อำนวยการซูก็ยังมาอารมณ์เสียอีก ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ ถึงเธอจะกินฉัน ฉันก็จะต้องเข้าไปถามให้ได้!”เขากล่าวออกมา ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูอีกครั้ง“นายบ้าไปแล้วเหรอ!”ฉินหลิงรีบเข้าไปกอดแขนของเขาเอาไว้ “หรือว่าช่วงนี้ชีวิตของนายมันขื่นขมนักหรือไง นายถึงได้คิดสั้นน่ะ!”“คุณลุงยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดีต่างหากล่ะ!”ฉินเฉารีบกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว“ฉันแค่จะไปถามถึงซูจี ไม่อย่างนั้นฉันก็ยังวางใจไม่ได้หรอก”“คุณซูไม่มาโรงเรียนสองวันแล้ว ถึงนายจะถามไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”ฉินหลิงกล่าวกับฉินเฉา“ช่วงสองวันที่เธอไม่มาโรงเรียน…..คุณหนูคนนั้นไปอยู่ที่ไหนกันแน่?”ท่าทางของฉินเฉานั้นดูกระวนกระวายใจฉินหลิงคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า“ใช่แล้ว ฉันจำได้แล้ว… ดูเหมือนว่าตอนที่คุณหนูซูจะยังไม่ได้หายไปไหน หมอหูเกอมาพบเธอที่นี่ด้วยนะ”“อะไรนะ!”ฉินเฉาพลันตื่นตระหนกหูเกอมาหาซูจีงั้นเหรอ? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ผู้หญิงสองคนนี้ คนหนึ่งก็เป็นผีดิบสาวพันปี อีกคนหนึ่งก็เป็นแวมไพร์“เธออยู่ดูแลผู้อำนวยการซูที่นี่ แล้วก็ระวังอย่าให้ถูกเธอกินเข้าไปล่ะ ฉันจะไปที่โรงพยาบาลก่อน”ฉินเฉาบอกลา แล้วจึงเดินออกไปด้านนอกอาคารเรียนเมื่อเห็นท่าทางอัน
