่งของประเทศจีน ถ้าหากสามารถร่วมงานกับพวกเขาในโครงการนี้ได้ เรื่องเงินทุนก็จะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป“อืม ถ้าอย่างนั้นก็พวกเขานั่นแหละ”ฉินเฉาพยักหน้าฝ่ายหม่าลั่วหางนั้นกำลังหัวเราะจนตัวโยน“นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาทั้งชีวิตเลย! แกคิดว่าแกเป็นใคร ต้าฟากรุ๊ปถึงจะต้องมาฟังคนอย่างแก!”ฉินเฉาไม่สนใจอีกฝ่าย แต่เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกเขาเล่าเรื่องนี้ให้หยูลู่ฟัง หยูลู่เองก็ตอบตกลงแล้วกดวางสายไป“พวกเรามากินข้าวกันเถอะ อีกไม่นานก็จะรู้ผลลัพธ์กันแล้ว”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะตักเต้าหู้ปูให้หวังยวน“อันนี้อร่อยดี เธอลองชิมดูสิ”“อืม…..”หวังยวนไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรในเวลานี้ เธอหวังเพียงแค่ว่าฉินเฉาจะไม่ได้โกหกเธอเธอนั่งกินเต้าหู้ปูอย่างเงียบงันอาหารที่เธอชื่นชอบมากที่สุด แต่ตอนนี้เธอกลับไม่รู้รสชาติของมันราวกับว่าเธอกำลังเคี้ยวขี้ผึ้งอยู่อย่างนั้นแหละหวงปิงกับหม่าลั่วหางต่างพากันหัวเราะเยาะไม่หยุด แต่ฉินเฉาไม่ได้สนใจพวกเขาและนั่งกินอาหารในชามของตัวเองต่อไปอาหารในร้านนี้มีรสชาติดีทีเดียว คราวหลังเขาจะพาพวกหลี่นามาลองกินบ้าง“ฉันจะอยู่รอดูว่าพวกเธอจะตายกันยังไง”หวงปิงกล่าว ก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เขาเฝ้ากล่าวเย้ยหยันในขณะที่กำลังสูบบุหรี่ไปด้วยแต่เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงให้หลัง ชายในชุดสูทสีดำก็วิ่งขึ้นบันไดมาจากชั้นล่าง จากนั้นจึงเข้ามาโค้งคำนับให้หวังยวนและ
