ฉินเฉาเล็กน้อย“ขออภัย ขออภัย ผู้อำนวย…คุณฉิน กับคุณหวังด้วยครับ”ผู้อำนวยการหยูเคยสั่งเอาไว้ ว่าถ้าหากพบท่านประธานเมื่อไหร่ให้เรียกเขาว่าคุณฉิน เพราะว่าท่านประธานคนนี้ไม่ต้องการเป็นจุดสนใจดังนั้นเขาจึงกลืนคำว่าผู้อำนวยการฉินกลับเข้าไปในปาก และเปลี่ยนเป็นคำว่าคุณฉินแทน“เอ่อ คุณคือ…..”หวังยวนมองชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ“สวัสดีครับ ผมเป็นผู้จัดการใหญ่ของต้าฟากรุ๊ป สาขาเมืองจิงโตวชื่อว่าหางจื้อเฉิง ส่วนนี่คือนามบัตรของผม”เมื่อกล่าวเช่นนั้น เขาก็ยื่นนามบัตรสีทองแดงไปให้อีกฝ่ายหวังยวนพลันตื่นตระหนก และเกือบจะกระโดดลงมาจากเก้าอี้แต่หวงปิงและหม่าลั่วหางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เกือบจะอุทานคำว่ามารดามันเถอะ ออกมาอยู่แล้วเชี่ย มันจะเป็นไปได้ยังไง คนของต้าฟากรุ๊ปมาถึงที่นี่เนี่ยนะและยังเป็นผู้จัดการใหญ่เป็นไปได้ยังไง หรือว่านี่จะเป็นสิบแปดมงกุฎที่ฉินเฉาเป็นคนหามาหวังยวนรับนามบัตรนั้นมาด้วยความดีใจ พร้อมกับเชิญให้หางจื้อเฉิงนั่งลงเสียก่อนหางจื้อเฉิงรู้สึกประหม่าอยู่เล็กน้อยเพราะว่าเขาเพิ่งจะได้ขึ้นมานั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ยินมาว่าผู้จัดการใหญ่คนก่อนนั้นใช้อำนาจในทางที่ผิด อีกทั้งยังทำให้ผู้อำนวยการฉินขุ่นเคือง เขาจึงถูกเตะออกไปจากประตูบริษัททันทีเขาจะต้องทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบผู้อำนวยการฉิน“คุณหวังครับ ผมได้ยินมาว่าคุณมีโครงการหนึ่งที่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วแต่ขาดเงินทุ
