งมาก แต่เมื่อเธอเห็นฉินเฉา เธอก็ราวกับสุนัขล่าเนื้อที่ได้เห็นเนื้อหลังจากที่กำลังหิวโหยมาหลายวัน ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเปล่งประกายขึ้นมาทันที“ฉินเฉา ทางนี้ ทางนี้!”เธอโบกมือเรียกฉินเฉาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เมื่อคิดว่ามันยังไม่ได้ผลเธอจึงเป็นฝ่ายวิ่งเข้ามากอดแขนของเขาเอง “ลำบากนายท่านฉินแล้วพวกเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ!”“อืม ได้”ฉินเฉาพยักหน้ารับคำแต่เมื่อผู้หญิงที่วิ่งกระหืดกระหอบตามหลังฉินเฉามาจากรถไฟใต้ดินเห็นหวังยวนเข้า เธอก็รีบวิ่งกลับไปด้วยความโศกเศร้ามีสาวสวยขนาดนั้นอยู่แล้วแท้ ๆ ยังจะมาลวนลามเธออีกงั้นเหรอ…..อีกทั้งยังไม่คิดจะยุ่งกับเธอและวิ่งหนีมาแบบนี้อีกเมื่อฉินเฉาเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นวิ่งหายไป เขาก็ไม่คิดที่จะสนใจอีกนับว่าหวังยวนช่วยเขาเอาไว้จริง ๆแต่ในขณะเดียวกัน หวงปิงผู้กำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารกำลังมองฉินเฉาที่เดินออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดินผ่านกระจก“ที่แท้ก็เป็นมัน”“คุณชายหวงครับ คนคนนี้ไม่ใช่แฟนของหลี่นาที่เขาร˹าลือกันงั้นเหรอครับ?”หม่าลั่วหางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาด้วยเช่นเดียวกัน“เฮ้ ฉันก็คิดว่าหวังยวนจะไปหาใครเสียอีก แต่ไปหาผู้ชายคนนี้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร คราวนี้ตระกูลหวังได้จบสิ้นจริง ๆ แน่!”หวงปิงพ่นควันบุหรี่ออกมา แล้วกล่าวอย่างมีความสุขแต่หวังยวนผู้ยังไม่รู้ว่าหวงปิงกำลังตัดสินโทษตายให้กับตระกูลของเธอ กำลังพาฉินเฉาเข้าไปในร้านอาหารอย่างกระตือรือร้น
