ชางลั่วรีบบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของฉินเฉา และกดโทรออกอย่างทนรอไม่ไหวอีกต่อไปทางด้านฉินเฉาผู้แข็งแกร่ง เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาก็กดรับสาย“ฮัลโหล นี่ใครครับ?”เนื่องจากเป็นเบอร์แปลก ฉินเฉาจึงต้องถามเช่นนี้“โอ้ พี่ฉินเฉา พี่จำหวานใจตัวน้อยของพี่ได้ แต่จำฉันไม่ได้งั้นเหรอ?”ชางลั่วฉีกยิ้มออกมา แต่นั่นทำให้หลี่นากลอกตามองบน หวานใจตัวน้อยคืออะไรกันยะ?“ชางลั่วเหรอ?”ฉินเฉากำลังนั่งอยู่ในสำนักของหอศิลป์ด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อได้ยินว่าชางลั่วโทรมาเขาก็หัวเราะออกมาทันที “เธอจะมาขอให้ฉันทำอะไรล่ะ?”“ฮิ ๆ พี่ฉินเฉา ฉันเพิ่งรู้ว่าจริง ๆ แล้วพี่เป็นคนที่หล่อมาก!”“โอ้ ก็ใช่น่ะสิ เธอเพิ่งรู้หรือไง”ฉินเฉาเอ่ยถาม“ใช่แล้ว ถึงฉันจะรู้ช้าไปหน่อย แต่อย่างน้อยฉันก็ยังได้รู้นะ”น˺าเสียงออดอ้อนของชางลั่วทำให้หลี่นาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกไม่สบายใจ“เอาล่ะ รู้แล้วก็รู้แล้ว แต่ที่เธอโทรมา คงจะไม่ได้มาบอกแค่ว่าฉันหล่อใช่มั้ย?”ฉินเฉารู้ว่าชางลั่วไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน“ฮิ ๆ ฉันแค่จะมาบอกว่าพี่หล่อจริง ๆ นะ”ชางลั่วเอ่ยอย่างน่ารักน่าชังแต่หลี่นากำลังกลอกตาใส่เพื่อนสนิทของเธอที่นั่งอยู่ข้าง ๆผู้หญิงคนนี้ทำตัวไร้ยางอายได้ก็เพื่อตั๋วเข้าชมนิทรรศการถึงกับงัดเอาวิธีการต่าง ๆ มาใช้“อืม ฉันรู้แล้ว ขอบใจมาก ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว งั้นฉันจะวางสายแล้วนะ”ฉินเฉาหัวเราะออกมา แล้วทำท่าจะกดวางสาย“เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ! จะทำแบบน
