ี้ไม่ได้นะ พอข้ามแม่น˺าได้ก็จะรื้อสะพานทิ้งงั้นเหรอ ไร้อารยธรรมที่สุด!”ชางลั่วรีบตะโกนผ่านโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว“ไร้อารยธรรมยังไง?”ฉินเฉาแกล้งทำเป็นสับสน “เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว?”“ใช่ ๆ”ชางลั่วกล่าวออกมาว่า “แต่ฉันบอกว่าพี่หล่อมาก พี่จะไม่ขอบคุณกันหน่อยเหรอ?”“ขอบคุณ? ขอบคุณยังไงล่ะ?”“ดูสิ พี่เป็นถึงนายท่านฉินผู้ยิ่งใหญ่ ถ้าหากพี่ทำเหมือนกับคนทั่วไปก็คงจะน่าอายใช่มั้ยล่ะ?”“โอ้ นั่นก็ใช่”ฉินเฉาพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งรถยนต์ให้เธอสักคันก็แล้วกัน”“อ๊า นั่นไม่จำเป็นหรอก!”ชางลั่วรีบพูดออกมาทันที “เรื่องรถยนต์อะไรนั่น พี่ให้นานาน้อยไปคันหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันกับหลี่นาใช้มันด้วยกันก็ดีอยู่แล้ว ถึงยังไงเธอก็ยังขับรถไม่เป็น และฉันก็สามารถขับรถไปส่งเธอได้ พี่ดูสิ ฉันชื่นชมพี่ขนาดนี้ แล้วยังขับรถให้นานาน้อยของพี่ได้นั่งอีกนะ เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย พี่ก็ช่วยแสดงความเมตตา ส่งตั๋วเข้าชมมาให้ฉันเถอะนะ…..”“ที่จะพูดมีแค่นี้ใช่มั้ย?”ฉินเฉาหัวเราะออกมา “เธอพูดมันออกมาตั้งแต่แรกไม่ได้หรือไงอ้อมไปอ้อมมาอยู่นั่นแหละ”“ก็ฉันอายนี่นา”ชางลั่วแสร้งทำเป็นพูดด้วยความเขินอาย ทั้งที่หลี่นาเห็นว่าเธอกำลังกะพริบตาปริบ ๆ อยู่แท้ ๆ“โอเค โอเค แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีเวลาไปส่งตั๋วให้เธอ เอาเป็นว่าเธอมาที่นี่ก่อนก็แล้วกัน เธอคงจะรู้แล้วใช่มั้ยว่าหอศิลป์อยู่ที่ไหน พอมาถึงเธอก็แค่บอก
