หรอ?”หลี่นามองดูนาฬิกา“ใช่ ฉันเป็นห่วงว่าถ้าหากปล่อยไว้นานอาจจะมีปัญหาขึ้นมาก็ได้”ชางลั่วตอบ“ไม่ได้หรอก ฉันโดดเรียนวิชานี้ไม่ได้”หลี่นาโบกมือซ˺าแล้วซ˺าอีก “ฉันมักจะถูกเรียกชื่อในวิชานี้บ่อย ๆถ้าหากถูกจับได้ว่าไม่มาเรียน ฉันก็ถูกปรับตกน่ะสิ ทำไมเธอถึงไม่รอไปกับฉันตอนเลิกเรียนล่ะ?”“ไม่เอาด้วยหรอก มันนานเกินไป ฉันรอไม่ไหวหรอกนะ”ชางลั่วส่ายหน้าทันที“ดูเธอสิ กังวลไปหมดแล้ว”หลี่นาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะใส่เธอ“ก็ต้องกังวลน่ะสิ ฉันอยากจะรีบไปเอาตั๋วใจจะขาดอยู่แล้ว”ชางลั่วทนไม่ไหวอีกต่อไป “เธอไปเรียนเถอะ ฉันจะขับรถไปหาพี่ฉินเฉาตอนนี้เลย”จากนั้น เธอก็วางจานชามที่กินเสร็จแล้ว แล้วก็รีบวิ่งออกไป“ช่วยฉันเก็บจานทีสิ!”ก่อนไป ชางลั่วยังได้กล่าวทิ้งท้ายกับหลี่นาเอาไว้อีกด้วย“รู้แล้ว…ยัยคนนี้นี่”หลี่นาส่ายหน้า ก่อนที่จะหยิบจานชามที่กินเสร็จแล้วของคนทั้งคู่ไปเก็บสาเหตุที่ฉินเฉาไม่มีเวลาเอาตั๋วไปให้ชางลั่วในตอนนี้ ก็เพราะว่าเขากำลังงานยุ่งเขากับโรซี่กำลังยืนอยู่ในห้องโถงนิทรรศการจัดแสดงภาพวาดอันล˺าค่าที่ยังไม่เปิดให้เข้าชม และจ้องมองไปยังภาพนรกสีขาวดำในตู้กระจก“ทำไมพลังของภาพวาดในตอนนี้ถึงได้ผันผวนหนักกว่าเมื่อสองวันก่อนอีกล่ะ?”ฉินเฉากล่าวออกมา“อืม เป็นเพราะว่าช่วงนี้ เป็นช่วงที่ดีที่สุดในการทำลายผนึกน่ะสิ”โรซี่กล่าวออกมา “ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการทำลายผนึกในรอบหลายพันปีอีกด้วย โชค
