เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกและเห็นห้องชุดที่มองวิวได้สุดลูกหูลูกตา เขาก็อดเสียดายเงินแทนพ่อแม่ไม่ได้
หานเหวินซานและอวี๋ฟางรีบจับมือหานชิงอวี่ให้นั่งลง
“ลูกชาย สองวันที่ผ่านมานี้เหนื่อยแย่เลยนะ”
“บ้านหลังนี้สภาพค่อนข้างแย่ ทน ๆ อยู่ไปก่อนนะลูก”
อวี๋ฟางพูดพลางดึงลูกชายมานั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับเปิดฝาครอบอาหารบนโต๊ะออก
ปรากฏว่าบนโต๊ะในเวลานี้ เต็มไปด้วยอาหารมากมาย
“แม่ ทำไมวันนี้ถึง…”
หานชิงอวี่มองหน้าผู้เป็นแม่พลางถามขึ้น
แม้อวี๋ฟางจะมีฝีมือในการทำอาหารบ้าง แต่ปกติก็แทบจะไม่ได้ทำเลย
ก่อนหน้านี้ อวี๋ฟางจะฝืนใจตัวเองออกมาทำกับข้าวเฉพาะตอนที่ไป๋ปิงมาที่บ้านเท่านั้น เพราะอยากเตรียมอาหารจานเด็ดให้กับว่าที่ลูกสะใภ้
วันนี้ลมพัดมาจากทิศไหน ถึงทำให้แม่ของเขาลงมือทำอาหารเอง
อวี๋ฟางมองไปยังหานชิงอวี่ที่ดูจะงุนงง พลางหัวเราะชอบใจ
“โอ๊ย แม่กับพ่อกลัวลูกจะเหนื่อยเกินไปน่ะสิ ก็เลยอยากจะให้รางวัลลูกไงล่ะ”
“เอาล่ะ เริ่มจากจานเรียกน้ำย่อยกันก่อนแล้วกัน”
อวี๋ฟางพูดพลางหยิบตะเกียบขึ้นคีบปลาให้หานชิงอวี่
เมื่อได้ยินเหตุผลของแม่ หานชิงอวี่ก็วางใจลงเล็กน้อย เขารู้สึกอุ่นใจที่ได้รับความอบอุ่นจากครอบครัว
อืม อบอุ่นจัง
หานชิงอวี่พึมพำพลางก็คีบเนื้อชิ้นหนึ่ง
ชิ้นเนื้อที่ราดซอสใสจนชุ่มฉ่ำสั่นเล็กน้อย ขณะถูกส่งเข้าปาก
เนื้อนุ่มละมุนผสมกับซอสที่ข้นหนืด ทำให้หานชิงอวี่รู้สึกราวกับปุ่มรับรสของเขากำลังเบิกบาน ทั่วทั้งช่องปา
