สำหรับคำพูดหยอกล้อของลั่วจือซินนั้น หานชิงอวี่ชินชาแล้ว
เดิมทีตอนที่อยู่โรงพยาบาลศูนย์ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าลั่วจือซินจะมีนิสัยแบบนี้
แต่พอมาฝึกงานที่โรงพยาบาลเมืองจิน เธอก็มาตีเนียนอยู่ข้าง ๆ ราวกับเฝ้าจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลา
ไม่เพียงท่านั้น
ลั่วจือซินยังมาพร้อมกับคำสารภาพรักสารพัดรูปแบบ
แรกเริ่มเดิมที หานชิงอวี่ปฏิเสธคำสารภาพนั้นอย่างจริงจัง แต่ตอนนี้ เขาทำเพียงนิ่งเฉย
ติ๊ง
ขณะที่บรรยากาศในลิฟต์เริ่มอึดอัดถึงขั้นสุด เสียงจากลิฟต์ก็ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก
ใบหน้าหานชิงอวี่ยังคงย็นชาดั่งภูเขาน้ำแข็งไม่ต่างไปจากเดิม
“หมอลั่ว ถึงชั้นของเธอแล้ว”
ลั่วจือซินมองหานชิงอวี่ด้วยความไม่พอใจ ราวกับน้อยใจที่อีกฝ่ายไม่เห็นค่าในเสน่ห์ของเธอ
จากนั้น คุณหมอสาวก็เดินกระแทกเท้าออกจากลิฟต์ไป
หลังจากประตูลิฟต์ปิดลงอย่างช้า ๆ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม
เธอเดินไปยังห้องแผนกพลางจ้องโทรศัพท์ในมือ
บนโทรศัพท์ของเธอ มีข้อความสนทนาอยู่หนึ่งข้อความ
และชื่อของอีกฝ่ายก็คือไป๋ปิงนั่นเอง
ลั่วจือซินรีบพิมพ์ข้อความลงในช่องสนทนาอย่างรวดเร็ว
[แหม สายตาเธอนี่ช่างเฉียบแหลมจริง ๆ หมอหานเป็นสุภาพบุรุษที่ซื่อตรงต่อความรักมากเลย]
ฝั่งไป๋ปิงก็รีบตอบกลับมาทันที
แม้ไป๋ปิงจะมีบุคลิกที่จริงจังและเด็ดขาดกับทั้งแพทย์ในแผนกหรือแผนกอื่น ๆ แต่ปกติแล้วเธอก็มีท่าทีเป็นมิตรกับคนทั่วไป
ทว่าสำหรับลั่วจือซิน ไป๋
