บทที่ 222 ไม่รู้จะอิจฉาใครดี
ผู้คนโดยรอบต่างตกใจจนตัวแข็งทื่อกับความวุ่นวายที่หานชิงอวี่ก่อขึ้น
ในบรรดาพวกเขา มีผู้ป่วยบางคนที่แค่ผ่านมาแล้วแวะเข้ามามุงดู
บางคนก็รู้จักหานชิงอวี่มาบ้างแล้วจากทางอินเทอร์เน็ต
แต่ไม่ว่าจะรู้จักเขาจากออนไลน์หรือออฟไลน์ ในความประทับใจของพวกเขา หานชิงอวี่คือแพทย์หนุ่มรูปหล่อ สุขุม และพูดน้อย
แม้เมื่อครู่ชีวิตของเขาเพิ่งตกอยู่ในอันตราย เขาก็ยังไม่แสดงอารมณ์ที่รุนแรงออกมา
ทว่าในตอนนั้นเอง ขณะที่หัวหน้าอันธพาลตรงหน้ากำลังจะขอโทษ หานชิงอวี่กลับโกรธขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
ผู้คนโดยรอบรวมถึงลั่วจือซิน ต่างก็ไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไรไป
หัวหน้าอันธพาลพูดขึ้นอย่างลังเลใจ
“เอ่อ… หมอหาน พวกเรากำลังจะขอโทษคุณแล้ว คุณอย่าถือโทษโกรธคนพาลอย่างพวกเราเลย ให้อภัยพวกเราสักครั้งเถอะ”
“ถ้าไม่ได้จริง ๆ พวกเรายินดีจ่ายค่าชดเชยให้ก็ได้…”
ไม่เพียงแต่จะล้างแค้นไม่สำเร็จ กลับยังต้องควักเงินมาจ่ายให้กับอีกฝ่ายด้วย
นี่อาจจะเป็นเรื่องน่าอับอายที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา
ผู้คนโดยรอบที่มุงดู เมื่อได้ยินว่ามีเรื่องดี ๆ แบบนี้เกิดขึ้น บางคนถึงกับเสียดายที่คนที่ถูกขวางเอาไว้ไม่ใช่ตัวเอง
อย่างไรก็ตาม จุดสนใจของหานชิงอวี่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น เขาจ้องไปที่หัวหน้าอันธพาล แล้วพูดขึ้นอย่างดุดัน
“มาตีกันหน้าโรงพยาบาล คิดได้ยังไงเนี่ย!”
“คุณอยากเพิ่มภาระงานให้พวกเราเหรอ? หรือว่าสงสัยว่าโรงพยาบาลไม่มีประสิทธิภา
