บทที่ 221 ไร้สาระ
ต้องชดใช้
เมื่อได้ยินประโยคนี้ จู่ ๆ พวกเขาก็เกิดความกลัวต่อหัวหน้าอันธพาลที่อยู่ตรงหน้า
อีกทั้งพวกเขาก็รู้สึกสงสารหานชิงอวี่
เพราะพวกเขาคาดการณ์กันต่อไปว่า แพทย์หนุ่มคนนี้น่าจะต้องพบกับความโชคร้ายแล้ว
ในเวลานั้น หานชิงอวี่ส่งสายตาไปยังด้านหลังของหัวหน้าอันธพาลเหมือนกับกำลังทักทายใครบางคน
แต่เพราะสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาจึงไม่ไว้ใจหานชิงอวี่อีกต่อไป
“เหอะ คิดจะหลอกกันอีกแล้วใช่ไหม?”
“มุกเดิม ๆ แบบนี้ แม้แต่นักรบเซนต์*[1]ก็ยังไม่หลงกล แล้วฉันจะยอมให้หลอกได้อย่างไร?”
“ฉันเป็นคนที่หลอกได้ง่ายขนาดนั้นเชียวรึ…”
เสียงของหัวหน้านั้นหยาบกระด้าง ฟังดูดุดันราวปีศาจ
แต่ยังไม่ทันที่เสียงของเขาจะจบลง ก็ถูกกระแทกด้วยของแข็งที่ท้ายทอย
“ใครวะ!”
เพียะ!
มือเรียวเล็กฟาดลงบนท้ายทอยของหัวหน้าอันธพาลอย่างแรง จนทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว
เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับไปมอง
คนที่อยู่ด้านหลังเขาคือลั่วจือซินที่กำลังยืนกอดอก เสมือนไร้ซึ่งความหวาดกลัว
“ไง อยากจะตีคนรึไง?”
“ฉันเพิ่งเดินเข้ามา ก็เห็นพวกนายรวมหัวกันจ้อกแจ้กจอแจ แถมยังรุมล้อมหมอหานไว้อีกต่างหาก”
“จะทำอะไรกัน? ให้ฉันแจ้งตำรวจเลยดีไหม?”
ท่าทีอันหยิ่งผยองของลั่วจือซิน สร้างความตกตะลึงให้กับผู้คนโดยรอบ
เมื่อครู่ก็มีคนขู่ว่าจะแจ้งตำรวจเหมือนกัน แต่ถูกกลุ่มชายฉกรรจ์กำหมัดขู่กลับจนต้องเก็บโทรศัพท์ลงไป
แต่ในเวลานี้ กลุ่มชา
