พ อยากให้โรงพยาบาลมีรายรับเพิ่มขึ้นหรือไง?”
“รู้ไหมว่าที่ทำไปเมื่อครู่คืออะไร!”
คำพูดของหานชิงอวี่แข็งกร้าวและทรงพลัง ฟังแล้วแทบอยากจะก้มหัว
แถมด้วยการสวมเสื้อกาวน์สีขาว บวกกับบรรยากาศโดยรอบ ยิ่งทำให้ทั้งตัวมีรังสีแห่งความน่าเกรงขาม
เดิมทีหานชิงอวี่ยังไม่เป็นที่ยอมรับของหัวหน้าอันธพาลอย่างสนิทใจ
เพราะในมุมมองของเขา เมื่อครู่หานชิงอวี่ใช้กลอุบายกับเขา ดังนั้นผู้ที่มีบทบาทสำคัญอย่างแท้จริงคือ ลั่วจือซิน
แต่ตอนนี้ ภายใต้แรงกดดันของหานชิงอวี่ เขากลับเป็นเหมือนเด็กที่ต้องก้มหัวลงเมื่อเผชิญหน้ากับครู
ท่าทางของเขาเรียบร้อย น่ารักเหมือนลูกนกกระทาในรัง
“ขอโทษที่สร้างความเดือดร้อนให้คุณหมอหานนะครับ”
“พวกแก รีบพาคนเจ็บมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
ใบหน้าของหัวหน้าอันธพาลหัวโล้นเปลี่ยนสี แล้วหันไปสั่งการผู้ลูกน้องรอบข้างทันที
ลูกน้องรอบข้างตอนนี้ต่างก็ตกอยู่ในความหวาดกลัว ประการแรกคือกลัวว่าหัวหน้าโกรธ แล้วพวกเขาจะซวย
ประการที่สองเป็นสิ่งสำคัญกว่า
ตอนนี้พวกเขากลัวหานชิงอวี่โกรธมากกว่า
เพราะว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่หานชิงอวี่โกรธ ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น แม้แต่หัวหน้าก็อาจซวยไปด้วย
ถึงตอนนั้น เรียกฟ้า ฟ้าไม่ตอบ เรียกดิน ดินไม่ขาน*[1]
ลูกน้องที่อยู่ใกล้ ๆ รีบวิ่งลงบันไดไปดูเพื่อนด้วยท่าทางกระวนกระวาย
“คุณหมอหาน ขอโทษจริง ๆ วันนี้เป็นความผิดของผมเอง”
“ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ชั่วขณะจนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คุณวาง
