เพียะ!ฉินเฉายกมือขึ้นมาตบปากของผู้หญิงคนนั้นทันทีผู้หญิงคนนั้นถูกตบหน้าอย่างจังตั้งแต่เล็กจนโต ยังไม่เคยมีใครตบหน้าเธอมาก่อนโดยเฉพาะอย่างยิ่ง พ่อของเธอนั้นมักจะชอบพูดว่า หลังจากที่เธอแต่งงานไป สามีของเธอจะซื่อสัตย์และไม่กล้าต่อว่าอะไรเธอแน่นอนแต่ตอนนี้เธอถูกตบปากเข้าเสียแล้วทั้งความเจ็บและความอายถาโถมเข้าสู่หัวใจของผู้หญิงคนนี้“แก แกกล้าตบฉัน!”“แล้วทำไมฉันถึงจะไม่กล้าตบเธอ?”ฉินเฉาเยาะเย้ย “ถ้าเธอกล้าด่าคน ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกทำร้ายเอาไว้ด้วย ฉันตบเธอแค่นี้มันยังน้อยเกินไปด้วยซ˺า ทำให้นานาน้อยของฉันต้องร้องไห้แล้วยังมีชีวิตอยู่ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว”“ทำไมคนจน ๆ อย่างแกต้องตบฉันด้วย!”ผู้หญิงคนนั้นเริ่มทำตัวไร้เหตุผล “สามี คุณเห็นหรือเปล่าว่าเขาตบภรรยาของคุณ? ทำไมคุณถึงยังไม่ไปจัดการอีก!”“นี่แกมาตบหน้ากันได้ยังไง!”ไป๋หยวนจื้อเดินเข้ามาจ้องหน้าฉินเฉาด้วยความโมโห“ในเมื่อเธอมาทำให้ผู้หญิงของฉันต้องขายหน้า แล้วทำไมฉันจะทำให้เธอขายหน้าบ้างไม่ได้?”ฉินเฉาเยาะเย้ย “แกไม่เคารพคนอื่น แล้วทำไมถึงยังให้คนอื่นมาเคารพแก?”“ช่างเป็นผู้ชายที่น่าสงสารจริง ๆ นังจิ้งจอกของแกเป็นฝ่ายมายั่วสามีของฉันแท้ ๆ แกยังเข้าข้างมันอีก”“เธออยากโดนตบอีกใช่มั้ย!”ฉินเฉาง้างมือขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นเอามือกุมใบหน้าแล้วรีบก้าวถอยหลังออกไปด้วยความหวาดกลัว“พี่ฉินเฉา…..”ราวกับว่าหลี่นาได้ค้นพบเสาสักต้นให้พึ่งพิง เธอเช็ดน˺
