ยหน้าอยู่หลายครั้ง“อีกอย่างเธอก็เป็นผู้หญิง เธอจะเรียนวิชาพวกนี้ไปทำไม”“มันเท่ห์ยังไงล่ะ ผู้หญิงว่านอนสอนง่ายอย่างเธอไม่เข้าใจหรอก”ชางลั่วหันไปมองฉินเฉาด้วยดวงตาเป็นประกายตอนนี้คนที่มีสีหน้าไม่สู้ดีมากที่สุดก็คือสวีหมิงตอนนี้มีสีทุกสีปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาแล้วแม้แต่สมาชิกสาวที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ยังตกใจจนกัดลิ้นตัวเอง เธอมองฉินเฉาจนดวงตาแทบจะถลนออกมาผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งมากเขาจัดการนักศึกษาไปตั้งมากมายได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวเขาไม่ได้ทำอะไรเลย แม้แต่เท้าก็ยังไม่ขยับเขยื้อนเลยด้วยซ˺า“ประธานสวี สมาชิกในชมรมของนายออกนอกเวทีไปแล้วนะ”หลินหยู่ซือเอ่ยเตือนด้วยความจงใจ “คนเป็นประธานไม่คิดที่จะไปสั่งสอนเขาหน่อยเหรอ”“ฉะ ฉันไม่ลงมือกับใครง่าย ๆ หรอก”ขาของสวีหมิงพลันอ่อนแรงเล็กน้อย เขายืนอยู่ด้านล่างเวที พลางกลั้นใจแล้วกล่าวออกไป “อาจารย์ของฉันเคยบอกเอาไว้ว่าหมัดของฉันมันโหดเหี้ยมเกินไป ถ้าหากเอาไปใช้กับใครอาจจะทำให้คนอื่นบาดเจ็บจนพิการได้ ดังนั้นฉันก็เลยจะไม่ลงมือ”ผู้ชมคนอื่น ๆ ต่างถอนหายใจออกมาผู้ชายคนนี้ทำทุกวิถีทางจริง ๆ“ไม่เป็นไร ฉันไม่กลัวหรอก นายเข้ามาอัดฉันจนพิการได้เลย”ฉินเฉาผู้ยืนอยู่บนเวทีกวักมือเรียกสวีหมิงหัวใจของสวีหมิงเต้นไม่เป็นส˹าอย่างบ้าคลั่งเชี่ย ถ้าเขาขึ้นไป คนที่พิการจะไม่ใช่แม่ของเขาหรือไงดังนั้นถึงตายเขาก็จะไม่ขึ้นไปอย่างเด็ดขาด“ไม่ล่ะ คนที่มีวิชาอย่างฉันย่อมไม่ทำร้ายใครอย่างแ
