ห้ทั้งเหวยเสี่ยวหลงและต่งหลิงหยู่โมโหขึ้นมาทันควัน“นายว่ายังไงนะ”“นายหมายความว่ายังไง”“ฉันก็กำลังหมายความว่าพวกนายทั้งคู่ดูมีแนวโน้มมากยังไงล่ะ”ฉินเฉาสูบบุหรี่ ในขณะที่กล่าวอย่างสบายใจ “มีคำกล่าวเอาไว้ว่า สู้กันแปลว่ารัก ดุด่าแปลว่ารัก หากรักมากก็จะใช้เท้าเหยียบย˹า พวกนายสองคนดูเหมาะสมกันมาก”“ถุย ใครจะเป็นคู่เกย์กับมันกันวะ”“หัวใจของฉันเป็นของนานาน้อยตลอดไปโว้ย”ทั้งสองคนแสดงท่าทีรังเกียจออกมาฉินเฉารู้สึกรังเกียจพวกเขามาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ใครใช้ให้พวกเขาทำตัวน่ารังเกียจกันเองล่ะ“ไม่ว่ายังไง วันนี้ก็จะเป็นวันตายของนาย บอกมาสิว่านายอยากสู้กับใครก่อน”เหวยเสี่ยวหลงกล่าวออกมาด้วยความชั่วร้ายเขาคิดที่จะอัดผู้ชายคนนี้ให้น่วมหากไม่เล่นงานเขาจนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิบนท้องฟ้ากลายเป็นสีแดง เขาก็คงจะไม่รู้ว่าเหวยเสี่ยวหลงคนนี้กล้าหาญแค่ไหนและเมื่อหลี่นาได้เห็นถึงความกล้าหาญของเขาแล้ว เธอจะไม่เข้ามาซบลงในอ้อมกอดของเขาได้ยังไง“นายสองคนเข้ามาพร้อมกันเลย”ฉินเฉากวักมือเรียกพวกเขาทั้งคู่ “ฉันจะเอาชนะพวกนายทั้งสองคนก่อนที่บุหรี่มวนนี้จะหมด”“ผายลม!”ต่งหลิงหยู่ตะโกนต่อว่าทันที “เป็นไข้จนสับสนไปแล้วหรือไง คิดจะสู้หนึ่งต่อสอง นายเหนื่อยที่จะมีชีวิตอยู่ก็เลยหาที่ตายอย่างนั้นใช่มั้ยแล้วยังจะสูบบุหรี่อีก สูบบุหรี่ไปสู้ไปแล้วจะจัดการพวกเราได้หรือไง”เหวยเสี่ยวหลงคิดในใจว่า ในที่สุดหมอนี่ก็พูดอะไรดี ๆ ออกมาสักที“ถ้
