าพวกนายเข้ามาลอง เดี๋ยวก็จะรู้เอง”“สมควรตาย ฉันจะเป็นคนสู้กับนายก่อน”ในที่สุดต่งหลิงหยู่ก็หมดความอดทนเขารีบวิ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้าฉินเฉา ก่อนจะวาดลูกเตะที่ราวกับแส้เตะเข้าไปที่ใบหน้าของฉินเฉาเป็นลูกเตะที่เฉียบคมมากฉินเฉาเองก็คิดว่ามันเป็นลูกเตะที่ดีแต่น่าเสียดายที่มันดีในสายตาของคนทั่วไปเท่านั้นท่านี้เป็นท่าที่ต่งหลิงหยู่ภาคภูมิใจเป็นอย่างมากเขาใช้ท่านี้เอาชนะคู่ต่อสู้บนสังเวียนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนและลูกเตะของเขายังสามารถทำให้เสาที่ทำมาจากไม้หักออกเป็นสองท่อนได้ถึงแม้ว่าฉินเฉาจะแข็งแกร่ง แต่เมื่ออยู่ภายใต้ลูกเตะนี้ อีกฝ่ายก็จะต้องนอนซมอยู่ในโรงพยาบาลไปถึงครึ่งเดือนอย่างไรก็ตามในชั่วพริบตานั้น เขาก็ได้รู้ว่าตนกำลังพลาด แล้วยังพลาดสุด ๆ เสียด้วยขวับ!ฉินเฉายกแขนขึ้นมาราวกับไม่ตั้งใจ แล้วรับลูกเตะของเขาเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว“ปะ เป็นไปได้ยังไง”ต่งหลิงหยู่ตกใจมาก เขามองน่องขาของตัวเองที่ถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ซ˺าเขายังรู้สึกราวกับว่าน่องขาของเขาวางอยู่บนแผ่นเหล็ก จนไม่สามารถที่จะใช้ลูกเตะกดลงไปได้ นั่นทำให้เขาตกตะลึงเป็นอย่างมากมะ มันจะเป็นไปได้ยังไงท่าไม้ตายของเขาก็คือลูกเตะที่ไม่มีใครบนโลกนี้สามารถเอาชนะได้เหงื่อของเขาแตกพลั่ก“นายเอาชนะไม่ได้หรือไง”เหวยเสี่ยวหลงมองดูจากอีกด้าน และอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา “ถ้าเอาชนะไม่ได้ก็ให้ฉันขึ้นไปแทน”ย่ามันเถอะ นายจะไปรู้อะไรต่งหลิงหยู่ออกแ
