อบมองชางลั่ว เขาไม่ได้มีสีหน้าประหลาดใจอย่างที่ชางลั่วจินตนาการเอาไว้“สหาย ขอโทษทีนะ ฉันรีบมาที่นี่ก็เลยลืมหยิบแบบฟอร์มมาด้วย…..”ฉินเฉาเดินเข้าไป และกล่าวกับนักศึกษาชายที่น่าจะอยู่ในฝ่ายเลขานุการ“ทำไมถึงสะเพร่าได้ขนาดนี้”นักศึกษาคนนั้นมองฉินเฉาตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่หลายครั้ง “นายอยากจะลงสมัครฝ่ายไหน”“ฝ่ายเลขานุการน่ะ ฉันได้ยินมาว่าฝ่ายเลขานุการเป็นฝ่ายที่โดดเด่นที่สุดในสมาพันธ์นักศึกษา มันทำให้ฉันตื่นเต้นมาก ๆ ก็เลย…..”“ฮ่า ๆ ๆ เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว”นักศึกษาคนนั้นตบบ่าฉินเฉา “สหาย ฝ่ายเลขานุการก็เป็นทางเลือกที่ดีอย่างที่นายว่าจริง ๆ ไม่เป็นไรหรอก นายชื่ออะไรล่ะ ฉันจะช่วยนายเอง นายเขียนชื่อของนายลงไปก่อน หลังจากที่ผู้สมัครในฝ่ายเลขานุการคนอื่น ๆ เข้าไปแล้ว พวกเราก็จะพานายเข้าไปทีหลัง”“โอ้ ขอบใจมากนะ ลำบากสหายแล้ว ไม่ว่าฉันจะได้รับเลือกหรือไม่ได้ก็ตาม ฉันจะชวนนายไปดื่มด้วยกันทีหลัง”“เรื่องดื่มเป็นเรื่องเล็กน่า เมื่อก่อนฉันก็เคยทำพลาดพอ ๆ กับนายนี่แหละ ฉันหวังว่าพวกเราจะมีโอกาสได้มาร่วมงานกันนะ ฉันชื่อว่าเหลียงฮ่าวตง”“ฉันชื่อฉินเฉา ต้องรบกวนพี่เหลียงแล้ว”ฉินเฉาพูดออกมาเพียงไม่กี่คำ ก็จัดการเรื่องแบบฟอร์มลงทะเบียนจนเสร็จสิ้นช่างลั่วที่ยืนอยู่ข้างหลังมองด้วยความตะลึงงันฉินเฉาช่างร้ายกาจจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองเท่านั้น ส่วนเขาเป็นบัณฑิตที่เรียนจบไปแล้ว แต่ยังจะเ
