างกะทันหัน ศิษย์ของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่จำนวนมาก และกำลังดิ้นรนเพื่อที่จะหลุดพ้นออกไป“ศิษย์?”อันฉีหยางตกตะลึง พลางคิดในใจว่าศิษย์ของเขาตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?“อาจารย์…. ข้า ข้าเจ็บเหลือเกิน…..”นักพรตตัวน้อยเอ่ยออกมาด้วยความเศร้าสร้อย “อาจารย์… จอมมารอู๋จี๋ผนึกจิตใจของข้าเอาไว้….. ข้า ข้าอยากกลับไป… ข้าคิดถึงอาจารย์……”“ศิษย์อย่าได้กลัว อาจารย์อยู่ที่นี่แล้ว”อันฉีหยางรีบกล่าวออกมา “อาจารย์จะช่วยจัดการโซ่เหล่านี้ให้เจ้าเอง!”เขากล่าวออกมา จากนั้นจึงปลดปล่อยสายฟ้าเก้ามังกรทองคำทะยานฟ้าออกมาอย่างต่อเนื่องสายฟ้านี้ร้ายกาจมาก โซ่เหล่านี้รับพลังของมันไม่ไหวจำต้องสลายไปทันทีแต่เมื่อโซ่สลายหายไป โซ่อันใหม่ก็ปรากฏออกมาแทน“อาจารย์…. พวกมันเป็นโซ่มารพิฆาตของจอมมารอู๋จี๋ ทะ ท่านช่วยข้าไม่ได้หรอก…..”นักพรตตัวน้อยเอ่ยออกมาด้วยความสิ้นหวัง “ท่านฆ่าศิษย์เถอะทำให้ศิษย์ได้หลุดพ้นเสียที….”“อย่าได้พูดเช่นนั้นออกมา อาจารย์จะช่วยเจ้าให้ได้!”อันฉีหยางยังคงปลดปล่อยสายฟ้าออกมาทำลายโซ่ตรวนเหล่านี้ไม่หยุดแต่เมื่อโซ่สลายไปหนึ่ง มันกลับเพิ่มขึ้นมาถึงสอง ตอนนี้โซ่ที่กำลังพันธนาการนักพรตตัวน้อยอยู่จึงยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆผู้ฝึกตนทุกคนต่างก็ประหลาดใจมากพวกเขากำลังมองอันฉีหยางที่กำลังปลดปล่อยสายฟ้าออกมาผ่าใส่บริเวณเดิมอย่างต่อเนื่อง ราวกับพลังสายฟ้าของเขานั้นมีอย่างล้นเหลือเกิดอะไรขึ้นกับนักพรต
