งฆ่าพวกมันให้ตายในคราวเดียว!”“สารเลว!”ซานเส้ามองเทียนตานสื่อด้วยสีหน้าซีดเผือด “ช่างเป็นผู้ฝึกตนที่เลวทรามเหลือเกิน”“พวกเรามาเพื่อที่จะแก้แค้นเท่านั้น และในเมื่อมันเป็นการแก้แค้นไม่ว่าวิธีใดพวกเราก็จะใช้มัน!”เทียนตานสื่อไม่สนใจคำพูดเหยียดหยามของซานเส้า ใบหน้าของเขาหนาพออยู่แล้ว“ความแค้นที่พวกเรามีต่อกันงั้นเหรอ หาข้ออ้างที่มันดีกว่านี้ไม่ได้แล้วหรือไง!”ซานเส้ากล่าวอย่างไร้ยางอาย“เหอะ ที่ราชินีของพวกเจ้าอ่อนแอ ก็ไม่ใช่เพราะว่าเธอใช้พลังในการคืนชีพหัวหน้าปีศาจงั้นเหรอ!”เทียนตานสื่อตะคอก “ทำบาปกรรมเช่นนั้นลงไป จะปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้อีก!”“น่าขันจริง ๆ! ราชินีของพวกเราจะไปคืนชีพให้ปีศาจไร้สาระนั่นทำไม!”ซานเส้าเงยหน้าขึ้นฟ้าและหัวเราะออกมา “ถ้าหากสวรรค์ต้องการที่จะให้สุสานซานไห่ของพวกเราต้องจบสิ้น ก็ต้องถามอสูรโบราณอย่างพวกเราเสียก่อนว่าเห็นด้วยหรือไม่!”“พวกเจ้าทั้งพิการและอ่อนแอเช่นนี้ จะมีปัญญาไปทำอะไรได้!”เทียนตานสื่อโบกมือ “ทุกคนพุ่งเข้าไปเลย ฆ่าหนึ่งตายหนึ่ง ฆ่าสองตายสอง! ให้ชื่อของโลกผู้ฝึกตนถูกจารึกเอาไว้ ว่าพวกเราได้สังหารสุสานซานไห่!”“ฮ่าห์!”ผู้ฝึกตนเหล่านี้พากันบุกเข้าไปในสุสานซานไห่อย่างบ้าคลั่งทันที“ใครบังอาจเข้ามา!”แต่ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนก้องราวกับเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้นมาจากนั้นชายร่างใหญ่ผู้มีใบหน้าสีดำก็กระโดดออกมาจากควันสีดำทมิฬ และยืนอยู่ตรงหน้าซานเส้าเทาเที่ย
